โลกของพลอย

เกล:
ครูแดงพูดวันนี้ อย่ายุ่งกะคนที่มีเจ้าของแล้ว มันจะทำให้เราบ้าเอง

เพราะสุดท้ายยังไงเค้าก็ไม่เลิกกัน

กูก็เอามาคิดถ้าครูหน่อยมีแฟนแล้วก้จะไม่คิดอะไร

มึงก็ควรจะทำอย่างนั้นแหมือนกัน

ก็ต้องได้แค่เท่าที่ได้ ไม่หลุดกรอบอย่างที่พี่ฟ้าของมึงนั้นแหละ

มึงอ่ะ เวลาชอบใครไม่ยอมหักไว้ครึ่งนึง

อย่าเพิ่ง มากมายเพราะเค้าแค่อยุ่ไกล้กับมึงในช่วงเวลาที่มึงเหงา

ใช่ที่เราอาจจะคิดคนนี้ใช่ แต่ถ้ามันมีอุปสรรคที่คิดคงฝ่าไม่ได้แล้วไม่มีทางก็อย่าฝืนดีก

มึงจะเจ็บเอง


อดีตมีไว้เรียนรุ้ ไม่ใช่ ให้มึงทำแบบนี้ทุกครั้ง







มึงพูดมาอย่างนี้ทำให้กุเริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้นิดนึงนะ















พลอย:
แล้วมึงทำไงถ้าเป็นกุ



เกล:
กูก้คงบอก ชอบเค้า

แต่กูก็คงบอก ก็ทำได้แค่นี้
เพราะเค้ามีแฟนแล้ว

ก็คุยอะมึง ก็คิดแหละ แต่ก็พยายามคิดให้น้อยลงเรื่อยๆ

ที่ละนิดๆอย่างมึงว่า

หรือไม่ก็เลือกที่จะรอ (ถ้ามันมีหวัง)แต่ถ้าไม่มี ก็เลิกหวัง









พอมึงเป็นกุ กุว่ามึงหนักกว่ากุอีกว่ะ

















แต่ก็ขอบใจมาก

ช่องว่างระหว่างมือของพี่

มันมีน้อยนัก







พี่พูดว่ามันเป็นขอบเขต






ตอนแรกฉันคิดว่า
ฉันคงยืนอยู่ตรงช่องว่างระหว่างนั้นได้


ฉันคิดว่ามันกว้างพอ
















แต่ถึงตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจ
ไม่ใช่ว่าฉันตัวใหญ่เกินไป










แต่ฉันคิดว่า
บางที
ขอบเขตของพี่

มันเล็กเกินไปรึป่าว?
































ฉันแทบไม่ได้เดินไปไหนเลยด้วยซ้ำ

การที่แม่จับมือฉันเมื่อตอนยังเด็ก

และการกอดแน่นๆ เนิ่นนาน











ยิ่งเติบโต

ฉันยิ่งรู้ความหมาย

กุไม่มีดาราเป็นต้นแบบ

ไม่มีฮีโร่เท่ๆ แบบพวกศิลปิน หรือกวีชื่อดัง

ไม่ได้ยกย่องใครมากนัก







พี่กุเป็นเกย์

แน่นอน ไม่ใช่ทุกคนที่จะกล้าพอที่จะประกาศตัวว่าเป็นเกย์

แน่นอน ไม่ใช่ทุกคนที่กล้าพอที่จะขึ้นปี3แล้วมาซิ่ว



พี่กุเป็นเกย์ที่ซิ่วไปเรียนคณะที่ตัวเองชอบตอนจะขึ้นปี3




ต้องใช้ความกล้าหาญแค่ไหน




จะมีมั่งมั้ย ที่พี่กุตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าคิดผิด

หรือ แม้กระทั่งรู้สึกผิดต่อตัวเองและคนรอบข้าง





ถ้าย้อนได้ จะเดินทางไหน

แต่ตอนนี้ก็ดูมีความสุขดี




ไม่รู้ต่อไปจะเป็นยังไง



แต่ตอนนี้ก็ดูมีความสุขดี








กุภูมิใจที่พี่กุซิ่ว
กุภูมิใจที่มีพี่เป็นเกย์










เป็นเกย์ที่องอาจ ผิดตรงไหน


















แค่กล้าหาญ ยอมรับสิ่งที่ตัวเองเป็น

ก็พอจะเป็นฮีโร่ของกุได้

กุไม่ได้เป็นคนชอบพูดชอบคุย


ไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะเล่าเรื่องเรื่อยเปื่อยวันนี้ให้คนอื่นฟัง


หลายครั้งที่เปิดคำถาม เพียงเพื่อทำลายความกดดันในความเงียบ





ไม่เคยเห็นว่าการพูดจากัน มีความสำคัญมากมาย






จนถึงน้อทโคโรไลนา




ไม่มีภาษาไทยอีกต่อไปในโลกใบนั้น


แต่เหมือนเป็นสภาวะที่ พูดไม่ได้ก็ต้องพูดได้

ทำไม่ได้ก็ต้องทำให้ได้


แล้วสุดท้ายมันก็ทำได้จริงๆนั่นแหละ

กุเรียนอังกริด แค่รู้ศัพท์พื้นฐาน ไม่เคยมีเพื่อนเป็นฝรั่ง

ไม่เคยใช้ภาษาอังกริดในการสื่อสารกับผู้อื่น

แต่ไปถึงสถานที่แบบนั้น ถึงจังหวะนึงมันก็ได้เอง



ที่เซ็งคือ ได้มาแค่ระดับหนึ่ง

เป็นแค่เลเวลพื้นฐาน สำคัญพอที่จะมีชีวิตอยู่

เรื่องไร้สาระ จะมีศัพท์แปลกๆ กุก็ฟังไม่รู้เรื่อง


เวลาพวกเด็กเสิร์ฟยืนเม้าแตกกัน กุก็อยู่ในกลุ่ม

พยายามจะฟัง ไม่รู้เรื่องหรอก

บางทีรู้เรื่องแต่ไม่รู้จะออกความเห็นอะไร

กุก็คิดว่า ถ้าอยู่เมืองไทยกุคงออกความเห็นได้บ้าง

แต่พอนึกย้อนมา ตอนอยู่เมืองไทย มากครั้งกุก็เป็นคนที่เงียบฟังอยู่ดี

กุเลยไม่เกิดความรู้สึกที่ทนไม่ได้กับการพูดไม่ได้







จนวันหนึ่ง

ฌอน เพื่อนรักกุ เป็นเทรนเนอร์กุ และดีต่อกุ

จะลาออก

จังหวะนั้น ใครว่า การสื่อสารด้วยคำพูดไม่มีความสำคัญ

กุอยากคุยกับมันมากกกกกกกก

คุยในเชิง ปรึกษา ถามถึงปัญหา หรือพูดให้มันสบายใจ

วันนั้นกุอยากเก่งอังกริดขึ้นมาทันที

และแน่นอน ว่าใครจะเก่งทันทีได้

กุได้แต่มองหน้ามัน




กุรู้สึกว่า ถ้ากุคุยกับมันได้

คงทำให้มันสบายใจได้บ้าง











แล้วกุก็เห็นความสำคัญของการพูดจาในวินาทีนั้น











ถึงเมืองไทยแล้ว

สบายใจที่ได้พูดภาษาที่ถนัดมาก ไม่ต้องพยายาม

คราวนี้ถ้ามีเรื่องที่ควรพูด

กุก็จะพูดแล้วล่ะ