| ภัทรภร's profileพลอยPhotosBlogLists |  Tools  Help |
พลอยจริงๆเราดีใจนะที่คำของเรากระจายไปตามที่ต่างๆได้ แต่ควรจะบอกกันก่อนก็ดีรึปล่าว? July 03 I am
DIRECTOR’S STATEMENT
เราเกิดและเติบโตที่ต่างจังหวัด เรารู้สึกสบายใจและสงบ เมื่อเราอยู่ที่บ้าน เรารู้สึกว่าที่นี่เป็น ที่ของเรา ปลูกฝังเรา เข้ามาอยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเรา หล่อหลอมให้กลายเป็นเราจนถึงทุกวันนี้ เมื่อเราเหนื่อย หรือมีเรื่องทุกข์ใจเรามักจะกลับบ้าน และเรารู้สึกว่า บ้าน เยียวยาเราได้ ทำให้เราใจสงบ และต้อนรับเราอยู่เสมอ หนังเรื่องนี้ เราไม่ได้พูดถึง แต่เราอยากให้รู้สึกถึง เราอยากให้ คนอื่นอยู่กับเราแล้ว รู้สึกสงบ รู้สึกสบายใจ ถ้าพูดเรื่องทุกข์ใจกับเรา แล้วนั่นสามารถเยียวยาพวกเขาได้ เรารับฟัง เราเหมือนบ้านของเราตรงนี้
แล้วหนังเรื่องนี้ ก็เหมือนเรา
น.ส.ภัทรภร วีระศักดิ์วงศ์ ภาพยนตร์วีดิโอ ปกติ รหัส 49020360
June 25 ภัทรภรเป็นเพราะ ภัทรภร แปลว่าผู้ค้ำจุน แน่ๆ
ภัทรภรอาจจะเกิดมาเพื่อ ปลอบประโลม เพื่อนมนุษย์ก็ได้นะ
เยียวยา รักษา
แม้กระทั่งกับคนที่ใจร้ายมา
ภัทรภรก็ยังใจดีกับเขาได้อีก
ทั้งๆที่ภัทรภรไม่อยาก แต่ภัทรภรก็ใจอ่อนอยู่ดี
เป็นเพราะชื่อ ภัทรภร แน่ๆ
ภัทรภรไม่สามารถเกลียดใครได้จริงๆเลย
มิน่าล่ะ
June 17 ไม่คืนนี้ ก็คงพรุ่งนี้พี่วินมอไซด์: ไม่คืนนี้ก็ พรุ่งนี้แน่เลย
พลอย: ...
พี่วินมอไซด์: ฝนคงตก
พลอย: (เงยหน้ามองตาม) ดูยังไงเหรอคะพี่
พี่วินมอไซด์: นู่นน่ะ เมฆมันแดง แล้วก็ลอยต่ำ
พลอย: ...
พี่วินมอไซด์: ถ้าลมไม่พัดไป ฝนคงตก
June 11 นานขอบคุณที่ทำให้มันมีคุณค่าขึ้นมา
ไม่รู้ว่าในอนาคตข้างหน้า
เราจะมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นอีกรึเปล่า
แต่เราคงไม่ลืมว่า ครั้งหนึ่ง
มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว
และมีอยู่จริงบนโลกใบนี้
เราที่ทำหนังรักไม่ได้แล้ว
เพราะในวันนี้ เราเชื่อในมันไม่มากพอ
อยากขอบคุณเธอจริงๆ
ที่ยังดึงเราให้เชื่อในสิ่งเหล่านั้นได้อยู่
ทั้งๆที่ ไม่น่าจะมีหัวใจเหลือพออีกแล้ว
ในอนาคตข้างหน้า
ไม่ว่าจะเป็นยังไง
อยากให้เธอมีความสุขจัง
มีชีวิตที่มีความสุข
และมีความรักที่จริง
และในอดีต
ทุกอย่างจะถูกเก็บไว้เสมอ
ไม่รู้จะเป็นยังไงเลยนะ
ดีใจ ที่พบ และผูกพัน
รัก
June 04 อยู่ไหน ศิลปะในเดอะมอล์บางกะปิความเป็นจริง
วันนี้กุเดินเดอะมอล์บางกะปิ
จากการโดนบรีฟเรื่อง บทหนังทีสิส ติดต่อกันมา3วันติด
แน่นอน
กุเริ่มมองโลกภายนอก หาสิ่งจรรโลงใจ
หาแรงบันดาลใจ
ความจริงคือ
เดอะมอล์บางกะปิ
ไม่มีความเป็น ศิลปะ อยู่เลย
แม้แต่น้อย
การจัดวางของห้าง
ร้านเฟรนไชน์
จนถึงการแต่งตัว แต่งหน้า ทรงผม ของผู้คน
ที่ไม่สร้างความจรรโลงแล้ว ยังชวนหดหู่
เหมือนกัน
ไม่มีความสวยงามเหมือนกัน
ร้านรวงแข็งเป็นกรอบเหล็กดัด
ต้นไม้
พลาสติก
ไม่สวย
แล้วยังไม่มีชีวิตอีก
กุไม่รู้จะกอบกู้ยังไงดี
ตอนนี้เรามีกันอยู่4คน
กุ โอ๊ต ฝ้าย เกล
กุไม่รู้จะพยายามยังไงดี
ร้านสิ่งของแบบแปลกๆอย่างไดโซะ โดนปิด
ที่ยืนนาน คือพวกตุ๊กตาขนปลอมเหล่านั้น
ที่ยืนนาน คือ รองเท้าลายสก๊อต ดำแดง แบบนั้น
กุสลดหดหู่ยิ่งนัก
กำลังหมดสิ้นความหวังอย่างรุนแรง
และอยากกลับบ้าน
และทันใดนั้น
กุก็เดินผ่าน คนๆหนึ่ง
ผู้ชายคนนึง ที่ทาตัวสีขาว กำลังเล่นperformanceละครใบ้
เป็นหุ่นยนต์อยู่
กลางห้าง เดอะมอล์ บางกะปิ
พี่ยืดหยัดอยู่ได้
พี่ช่างมั่นคง เด็ดเดี่ยว
และเข้มแข็ง
กุยืนดู
จดจำเขาไว้ในหัวใจ ไม่ใช่แค่การแสดงของพี่
แต่มันเป็นถึงความหวัง
เป็นถึงแรงบันดาลใจ
หนูคิดว่าอีกหลายๆคน
มาเห็นพี่ แล้วจะรู้สึกแบบหนู
เหมือนกับว่า พวกเราเล็กน้อยเหลือเกิน
แต่ก็อย่าเพิ่งยอมแพ้
เพราะศิลปะ
กินใจเรา และเราก็อยากให้คนอื่นเห็นคุณค่า
พอพี่โชว์เสร็จก็มียามมาไล่พี่
บ่งบอกให้เห็นว่า คนพวกนี้มองไม่เห็นศิลปะ แล้วยังเดินเหยียบมันอีก
เหมือนเริ่มไม่ใช่คน
คน ต้องจิตใจอ่อนโยนกว่านี้ อย่างน้อยต้องมีจิตใจ
แล้วสักพักก็มีคนมาคุยให้
หนูเลยรู้สึกได้ว่า คุณค่าในงานที่พี่ทำ มันมีอยู่จริง
มีคนรับรู้สิ่งเหล่านั้น
แม้จะส่วนน้อยมากๆ แต่ก็ก่อเกิด
ทีละจุด ทีละนิด
หนูได้แต่คิด
แต่พี่ทำเลย
ขอบคุณมากที่เราพบกัน
May 28 ร้านขายขนมปังหรือเพราะว่ากุ
อยู่ในห้างมากเกินไป ก็ไม่รู้นะ
ที่ปากช่อง มีร้านขายขนมปังอยู่ร้านนึง
กุเดินผ่านตลอด แต่ไม่เคยแวะเข้าเลย
แล้ววันนี้พี่กุ ชวนเข้าไปซื้อขนมปัง
เป็นร้านขนมปังธรรมดา
เท่าที่จะธรรมดาได้
ตู้กระจกธรรมดา
ขนมปังรูปแบบธรรมดาทั้งหลาย
หลังร้าน
เป็นบ้าน
มีที่นั่ง ข้างๆเตาอบ
มีแสงจากมุ้งลวดลอดเข้ามา
มีบันไดไม้ขึ้นไปสู่ชั้น2 ห้องนอนของเขา
ชีวิตของเขา
ลูกๆ
กลิ่นขนมปัง
อะไรก็ไม่รู้
อาจเป็นเพราะกุ อยู่ในห้างมากไป
เดินผ่านยามาซากิ บ่อยเกินไป
ที่ร้านขนมปังนี้
มีความสบายใจอยู่มาก
มากกว่านั้น
เป็นความอบอุ่น
อาจเป็นเพราะไม่ค่อยได้กลับมา
แม้แต่ร้านขนมปังธรรมดา
ก็ทำกุสะเทือนใจไปกันใหญ่
..
May 26 "The shOOd"ดีใจที่พบนะ
พลอยเชื่อว่า เป็นอะไรสักอย่าง
ที่ทำให้มาพบกัน
มีคืนวันที่พลอยอยู่ที่นั่น
อาจจะไม่มีใครซึ้งใจก็ได้
แต่พลอยรู้สึกนะ
: )
May 21 สถ.ทรนงการเห็นน้องปี1 ทำให้กุนึกถึงตัวเองในวันนั้น
สิ่งใหม่รอบข้าง สร้างความตื่นตาตื่นใจก็จริง
แต่สิ่งที่ฝังอยู่ในใจ
กลับเป็นความตื้นตันข้างในมากกว่า
เพลงคณะในวันนั้น
กุหลับตาฟัง
เพลงดังขึ้นมาในความเงียบ
แม้แต่เสียงของฝน
ก็จำไม่ได้ว่ามี
มันตื้นตันใจขนาดนั้น
เพลงที่พี่ร้องวันนั้น
เพราะมาก จริงๆ
เพราะลึกฝังใจ
จนถึงวันนี้
เป็นสิ่งที่ทำให้กุอยากไปรับน้อง
อยากไปฟังเพลงคณะ ในความเงียบ
เพลงที่ทำให้กุน้ำตาคลอในวันนั้น
เพลงที่เป็นส่วนหนึ่งในตัวตนของกุตอนนี้
กุปี4แล้ว
อาจเป็นครั้งสุดท้าย
แม้การรับน้องจะน่าเบื่อมาก
ตอนกุปี1สนุกกว่านี้เยอะ เจ๋งกว่า
ดูรักกันมากกว่า
แต่เพลงสถ.ทรนง
ยังเหมือนเดิม
นี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย
กุเลยอยากฟังชัดๆ
ยังเหมือนเดิมมากๆ
แบบวันนั้น
..
May 01 ทุกเช้า8โมงเช้า ฉันออกจากบ้าน
พี่สาวฝาแฝดที่ออกไปทำงาน
แล้วโบกมือลาน้องสาวเขาทุกเช้า
เรามักจะขึ้นรถคันเดียวกัน
ฉันมักจะมองตาม เวลาที่เธอโบกมือลาน้องสาวจนลับตา
อย่างกับว่าจะไม่ได้พบกันอีก
เธอลงหน้าที่ทำงานทุกวัน
ตอน8โมงครึ่งคงเป็นเวลาเริ่มงาน
ฉันลงรถเมล์ก่อนป้ายนึง
เพราะไม่อยากเดินย้อนกลับ
และเพราะอยากเดินผ่านร้านแต่งงาน
ไม่ได้อยากแต่งงาน
แต่ในร้าน มีเด็กอายุสัก5ขวบ กับ7ขวบ
นั่งเล่นกันบนโซฟาทุกเช้า
หนุ่มขายผลไม้ข้างทาง
ที่ฉันเห็นเขามาขายตรงที่เดิมๆทุกวัน
เป็นชีวิต
ในแบบเช้าๆ
ที่หมดเดือนหน้าไป
ก็คงไม่ได้เจอแล้ว
เด็ก2คนในร้านแต่งงาน
ทำให้ฉันรู้สึกดีๆ
กับการเริ่มวันใหม่
ทำให้ฉันสบายใจ
ที่ก็เคยมีวันเหล่านั้น
ทุกเช้า
|
||||
|
|
