| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 07 ผูกพันน้องชายเจอไดอารี่ที่เขียนไว้ตอนอยู่ที่น้อท เกือบ2ปีแล้ว ลืมไปหมดแล้ว แต่พออ่านอีกที ก็รู้สึกว่า ดีจัง ที่เขียนเอาไว้ เราลืมพวกเขาบางคนไปแล้ว บางประโยคบางคำพูด เราก็ลืมไปแล้ว เคยมีคนบอกเราว่า เรา so strong so little นะ เคยมีคนพูดกับเราว่า We gonna miss you ploy. เคยมีวันที่เราร้องไห้ที่นั่น เรามีเพื่อนที่เรากอดคอกันเดินข้ามสะพานแม่น้ำในคืนอากาศหนาว เคยมีกอดแน่นๆ กับความรู้สึกแบบ คุณจริงใจจังเลย เรารู้สึกได้ หน้านึงของไดอารี่ เราเขียนไว้ว่า วันนึงเราก็จะไปจากที่นี่ อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เหมือนเป็นความฝัน พวกคุณเหมือนความฝันจริงๆ แล้วเราก็ดีใจที่เคยมีพวกคุณอยู่ในชีวิต ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะบอกพวกคุณยังไง แต่ก็อยากให้คิดถึงกัน ไอรีนบอกว่า you will grow up. โจบอกว่า Remember us. ส่วนใครสักคนนึงบอกกับเราว่า I hope you have a good memory from here. ตอนนั้นเราตอบว่า I have. .. miss you Selu garden October 09 -เราผูกพันง่าย เพราะเราไว้ใจ แล้วก็เชื่อใจคน ถ้าเราคิดว่าคุณเป็นเพื่อนที่สนิทกับเรา ก็เป็นเพราะเรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ซึ่งบางที เราก็ลืมคิดไปว่า คุณคิดยังไง เรามองแค่ สิ่งที่เราเห็น เรามองแค่แบนๆ แต่จริงๆแล้ว คนน่ะ กลม รอบด้าน วิชาภาพยนตร์ก็สอนมา แต่เราลืมไปเลย เราเชื่อมาตลอดว่า ความสัมพันธ์แบบเพื่อน ไม่ได้ขาดกันไปได้ง่ายๆ เราเชื่อว่ามันหนักแน่น และมั่นคงมากพอ แล้วเราก็เชื่อมั่นในมัน แต่ก็ลืมไปว่า คนอื่นไม่ได้คิดแบบเรา ถ้าเป็นเรื่องที่คิดว่าเราชอบคุณ ก็ตัดไปเลย เพราะมันเล็ก แล้วก็ไร้สาระ แล้วก็อาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้น ช่วยอย่า เพิ่งคิดไปเอง เพราะคุณกำลังทำลาย สิ่งที่เราเชื่อมาโดยตลอด แล้วมันก็ไม่คุ้มกันเลย กลายเป็นว่าคุณทำให้เราไม่ชอบ ที่เราเป็นแบบนี้ ที่จริงใจกับผู้คน ที่ผูกพันกับคนง่ายเกินไป ที่อ่อนไหวเกินไป ถ้าคุณซับซ้อนเกินไป เราก็จะกลัว แล้วก็ไม่กล้าไว้ใจที่จะให้คุณทั้งใจ แล้วอีก10 20ปี ที่คุณเคยว่า ก็ไม่รู้อยู่ตรงไหน ไม่รู้ว่าจริงรึป่าว เพราะขนาดความสัมพันธ์ที่ว่าชัดเจน ยังได้หายไปได้ง่ายๆ แล้วเรื่องแบบนี้ มันก็กู้คืนกันยาก ไม่รู้ว่าคุณรู้รึป่าว October 01 นกบนสายไฟเปียกๆวันนั้นฝนเพิ่งหยุดตก เรานอนอยู่ตรงโซฟา มองเพลินๆออกไปทางหน้าต่าง นก2ตัวบินหยอกกันบนสายไฟฟ้า แกล้งกันไปแกล้งกันมา มันเป็นเพื่อนกันสินะ 1ใน2ตัวนั้น อาจจะแอบชอบเพื่อนมันอยู่ป่าววะ นกร้อง จิ๊บๆ จริงด้วย ฝนหยุดแล้ว ฟ้าจะใสแล้ว September 20 วันดีวันนี้แบบว่า รู้สึกได้ตั้งแต่เช้า ว่าเป็นวันซวย วันฟาดเคราะห์ชัดๆ ตั้งแต่โดนศอกคุณพี่ผู้ชายเต็มๆหัวตอนเช้า เจอป้ากวนส้นเท้าที่เซ็นทรัล(คันเท้ามากจ้ะป้าาา) ฝนเทกระหน่ำแบบเปียกสุดๆ โดนชนท่ามกลางฝน(เจ็บ) ไม่ทันรถเมล์ และอื่นๆอีกมาก แต่บนรถเมล์สายสุดท้าย ตอนกลับบ้าน เราที่เพิ่งได้นั่ง และเหนื่อยมาก คือมันเพิ่งมีรถคันนึงปาดหน้ารถเมล์ไป คนขับรถเมล์ก็น่ารัก ไม่บีบแตรไม่โวยวาย แค่บ่นๆกับผู้โดยสารข้างๆ เราเหลือบไปเห็นว่า พี่ผู้ชายผู้โดยสารคนนั้น หัวเราะใหญ่เลย ฟังๆคุณลุงคนขับ แล้วก็หัวเราะๆ เนี่ย รู้มั้ย หนูเพิ่งเฟลกับคนที่นี่ไป คิดว่าคนเมืองก็เริ่มเป็นแบบนี้กันหมดใช่มั้ย แบบ ไม่คุยกันแล้ว ถามทางก็ไม่ตอบ ชวนคุยก็หาว่าบ้า แต่คุณพี่กับคุณลุง คุยกันใหญ่เลย ดูไม่มีอะไรมากั้นเลยนะ ดีจัง โมเม้นนั้น ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้นมากับวันนี้เลยนะ และทำให้หนูรู้สึกว่า วันดีๆกำลังจะมา September 04 แก้ไขปกติเวลาสับสน
พวกเราทำยังไงกันนะ
ถ้าเป็นสิ่งที่ซับซ้อนวกวน
วันนึงเราจะมองเห็นทางแก้ไขมั้ย
หรือมันจะคลี่คลายเอง
คือ
เราต้องรอเหรอ
กระบวนการนี้ถูกสร้างมายังไง
เพราะสาเหตุเกิดมาจากตัวเรา แล้วก็สิ่งภายนอกด้วย
ต้องแก้ทั้ง2อย่าง
ถ้าแก้ได้อย่างเดียว
เราต้องรอให้ทั้ง2อย่าง มาบรรจบกัน
แบบนั้นรึปล่าว
เราไม่อยากหนีเลย
August 23 ใต้ต้นลำพูหิ่งห้อยที่ระยับอยู่ตามต้นลำพู
น้ำในคลองที่พัดไปตามลม
หิ่งห้อย ค่อยๆลอย
ไม่รู้ว่ามันจะหยุดตรงนี้
หรือเดินทางต่อไป
ไม่รู้เลย
มันไม่ต้องรู้ก็ได้
มันไม่ต้องรีบก็ได้
August 19 เปลี่ยนไปผู้ชายคนนั้นอายุพอๆกันกับเราเลย
เขาพูดเกี่ยวกับตัวเขา
ว่าเขาเปลี่ยนไป
ไม่ได้เปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดี แต่จริงๆ
มันก็ไม่ได้ถือว่าดี
เขาไม่ได้โหยหาความรักแบบเดิมๆ
ไม่ได้อยากคุยโทรศัพท์กับใครนานๆ
เขาไม่ได้อยากปาตี้ทุกคืนแบบก่อน
เขานั่งดื่มเบียร์คนเดียวเงียบๆได้
ไม่รู้ว่ารู้สึกดีรึป่าว แต่เขาก็ทำได้
เขาตื่นเช้า
แล้วก็ไม่ได้บ้าร็อคแอนด์โรว์อย่างเก่า
เมื่อเพื่อนของเขาเสียใจ ร้องไห้ขอคำปรึกษา
และถามเขาว่าเขาเป็นยังไง
เขาตอบว่า เขาสบายดี
สบายมาก เขาไม่มีเรื่องให้คิดปวดหัว และนอนหลับทุกคืน
เพื่อนสาวบ่นอิจฉาเขา
แต่เขากลับรู้สึกแปลกกับตัวเอง
อาจจะเป็นตัวเองในอดีตมากกว่า ที่มองเขาในวันนี้ว่าแปลก
ครั้งนึง เราเองก็เคยรู้สึก
เราก็เคย สบายใจมากในใจ ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน
ไม่มีรัก
แล้ววันนึงก็มารู้สึกว่า
มันว่างเปล่า ข้างในน่ะ
เราไม่รู้สึกถึงความเศร้า
เราไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
บางครั้ง
เราคิดว่าไม่มีตัวตนของเรา
อยู่ด้วยซ้ำ
เราก็รู้สึกแปลก
เราอ่านเรื่องคุณ
ก็เลยคิดถึงตัวเองช่วงนั้นน่ะ
เราคิดถึงหนังของวิม เวนเดอร์
ที่เทวดา อิจฉาความรัก ความเศร้า การสัมผัส ของมนุษย์
เราเศร้ามากก็จริง
แต่นั่นแสดงถึงความเป็นมนุษย์รึปล่าว
อย่างน้อยเราก็ยังรู้สึกว่ามีหัวใจ
นั่นน่าอิจฉากว่ารึปล่าว
August 16 ทะเลไม่เคยเปลี่ยนบนเกาะลิบง
ริมทะเลตอนกลางคืน
ทะเลกว้างมากๆ
แล้วพระจันทร์ก็เต็มดวง
คลื่นซัดมาตลอดเลย
เหมือนเดิมๆ
ซ้ำๆ
แต่ให้นั่งมองทั้งวันก็ไม่เบื่อ
เราคิดถึงตอนเด็กๆ
ทะเลตอนที่ยืนมองตอนเด็กๆ
ก็เป็นแบบนี้
คลื่นซัดซ้ำๆเดิมๆแบบนี้แหละ
ถึงจะ10 หรือ20ปี
ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
เราเติบโตกลายเป็นผู้หญิง
ไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆแล้ว
เราเปลี่ยนไป บ้าง
แต่คุณไม่เคยเปลี่ยนเลย
นั่นดีจัง
เรานึกอิจฉาคุณขึ้นมานิดๆ
เพราะมนุษย์เรา
เปลี่ยนแปลงกันง่ายเหลือเกิน
คุณไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ
: ) August 12 เช้าวันแถวนี้รู้สึกสบายใจทุกเช้าเลยช่วงนี้
ไม่รู้ทำไม
มีความสุขกับชีวิตดี ทั้งๆที่ก็ไม่ได้มีเรื่องหวือหวาอะไร
ชอบๆ
July 27 pureเขากับฉันไม่ได้สนิทกันมากขนาดที่
มานั่งคุยกันด้วยความเมามาย
ภายใต้แสงจันทร์
และบทเพลงหรอกนะ
แต่คืนนี้ก็มีอยู่จริง
เกิดขึ้นจริง
เราคุยกัน
ถึงเรื่องความรู้สึกซะมาก
ความทุกข์ใจ
ความเหงา
ความรัก
เขาพูดว่า
ความรักที่จริง ไม่มีบนโลกนี้หรอก
ฉันเองไม่ได้ตอบอะไร
แล้วเขาก็เล่าต่อว่า
ครั้งนึง
เขาเคยไปหาผู้หญิงคนนึงเพราะเธอโทมาบอกว่าเหงามาก
เขาไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วยความรู้สึกที่ว่า
แค่อยากไปหา แค่นั้น
ตอนนั้นเขาเดินห้างอยู่กับแม่
แม่ของเขาก็ยินดี
ให้เขาไปหาผู้หญิงคนนั้น
ฉันก็เลย
อ้าว
นี่ไง
การที่ไปหาผู้หญิงคนนึงในที่แสนไกล
ด้วยความรู้สึกแค่ว่า แค่อยากไปหา
การที่แม่ยอมให้เขาไป
ด้วยความเข้าใจ
มันเป็นสิ่งที่เขาอธิบายถึงไม่ใช่หรอ
ฉันไม่เคยพบเจอเรื่องแบบนี้
ยังเชื่อเลยว่ามันมีอยู่จริง
ฉันบอกเขาว่า
ฉันไม่ได้รักใครสุดหัวใจอีกแล้ว
ไม่ร้องไห้แล้ว
แต่พอเจอคนที่ยังมีความรักแบบนี้อยู่
อย่างเช่น เขา
ฉันอาจจะกลับมา
เป็นคนเดิมก็ได้นะ
เสียงเพลงของโอเอซิส
แสงไฟสีส้ม ฟ้า เหลือง
เขาครุ่นคิดถึงคำของฉัน
แล้วกล่าวประโยคขึ้นมาลอยๆ
"วันนี้สวยงามมาก"
เสียงเพลงของโอเอซิส
ล่องลอย แผ่วเบา
กลับชัดเจนนัก
July 22 เช้าของแม่เป็นความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้ว
เราเติบโตมาโดยมีพี่เลี้ยงเลี้ยงดูเป็นส่วนใหญ่
นอนกับเธอ กินข้าวกับเธอ เธอมารับเรา
ไปส่งเรา
เราไม่เคยรู้สึกว่า มันเป็นเรื่องแปลกใดๆเลย ไม่เคยตะขิดตะขวงในใจ
ไม่เคยน้อยใจ
แต่ล่าสุด
เช้าวันก่อน ที่เรานอนป่วยนั้น
วันนั้นแม่เรามาหาที่บ้าน
เช้าวันนั้น
แม่เราเคาะประตู ปลุกเรา
แล้วเราก็รู้สึก
มันเหมือนว่ารู้สึก
อบอุ่นอยู่ภายใน
แล้วเราก็นึกย้อนได้ว่า
ตอนเด็กๆเราก็รู้สึกแบบนี้
ในวันที่แม่เรา เป็นคนปลุกเราในตอนเช้า
มันจะกลายเป็นวันที่เราอยากจะใช้ชีวิต
ทำไมแม่ไม่เคยรู้เรื่องนี้บ้างนะ
วันที่เรานอนกับแม่ตอนเด็กๆ
เราก็มีความรู้สึกแบบนั้น
เราเพิ่งมาน้อยใจ
เพราะถ้าแม่อยู่เคียงข้างเราตลอดมาตั้งแต่เด็ก
ตลอดมา
เราก็คงจะรู้สึก
ว่ามีแม่อยู่ข้างๆ
July 14 คืนของอดีต ปัจจุบัน และอนาคตวันนั้นเราคุยกันถึงเรื่องวันแต่งงาน
จุ๋มบอกว่า มันจะเผาเรื่องกุให้หมดเลยวันนั้น
มึงบ้ารึป่าว เรื่องกุไม่มีอะไรน่าอับอายหรอกนะ
กุคิดถึงวันนั้น
ไม่รู้ใครจะแต่งงานกับกุ
แต่มันชัดเจนที่ว่า
พวกมึง ต้องอยู่ในงานนั้นชัวๆ และกุเห็นพวกมึงหัวเราะ
ดูมีความสุข
เป็นความรู้สึกเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา
กุอบอุ่นใจเมื่อก้าวเท้าไปเข้าในรถ ตอนที่มึงมารับ
มีไม่กี่คนนัก
ที่วันเวลาไม่ดึงเราให้ห่าง
วินาทีนั้นกุเชื่อว่า
ระหว่างพวกเรา ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยน
ถึงแม้ตอนนี้กุไว้ใจคนและเชื่อใจใคร ไม่ได้เท่าเดิมอีกแล้ว
แต่กุยังเชื่อใจพวกมึง
เหมือนอย่าง5ปีตลอดมา
เรื่องนี้เกิดขึ้น ได้แค่กับคนบางคน
ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกันมา
ทั้งอดีต ปัจจุบัน
และในอนาคต
*Gบางแสน จากหมวย July 10 ภาพวเป็นเหมือนกับ
ภาพวาด
ที่ยิ่งลงเพิ่ม
เท่าไหร่
ก็ยิ่งเละเท่านั้น
ยิ่งแก้
ยิ่งแย่
มัน
กลับมาสวยงามไม่ได้อีกแล้ว
เฟรมสีขาวว่างเปล่า
ยังน่ามองกว่านัก
ภาพวาดแบบนี้
เราควรจะทิ้งไปด้วยซ้ำ
เพราะมีแต่ชวนอึดอัด
July 03 I am
DIRECTOR’S STATEMENT
เราเกิดและเติบโตที่ต่างจังหวัด เรารู้สึกสบายใจและสงบ เมื่อเราอยู่ที่บ้าน เรารู้สึกว่าที่นี่เป็น ที่ของเรา ปลูกฝังเรา เข้ามาอยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเรา หล่อหลอมให้กลายเป็นเราจนถึงทุกวันนี้ เมื่อเราเหนื่อย หรือมีเรื่องทุกข์ใจเรามักจะกลับบ้าน และเรารู้สึกว่า บ้าน เยียวยาเราได้ ทำให้เราใจสงบ และต้อนรับเราอยู่เสมอ หนังเรื่องนี้ เราไม่ได้พูดถึง แต่เราอยากให้รู้สึกถึง เราอยากให้ คนอื่นอยู่กับเราแล้ว รู้สึกสงบ รู้สึกสบายใจ ถ้าพูดเรื่องทุกข์ใจกับเรา แล้วนั่นสามารถเยียวยาพวกเขาได้ เรารับฟัง เราเหมือนบ้านของเราตรงนี้
แล้วหนังเรื่องนี้ ก็เหมือนเรา
น.ส.ภัทรภร วีระศักดิ์วงศ์ ภาพยนตร์วีดิโอ ปกติ รหัส 49020360
June 25 ภัทรภรเป็นเพราะ ภัทรภร แปลว่าผู้ค้ำจุน แน่ๆ
ภัทรภรอาจจะเกิดมาเพื่อ ปลอบประโลม เพื่อนมนุษย์ก็ได้นะ
เยียวยา รักษา
แม้กระทั่งกับคนที่ใจร้ายมา
ภัทรภรก็ยังใจดีกับเขาได้อีก
ทั้งๆที่ภัทรภรไม่อยาก แต่ภัทรภรก็ใจอ่อนอยู่ดี
เป็นเพราะชื่อ ภัทรภร แน่ๆ
ภัทรภรไม่สามารถเกลียดใครได้จริงๆเลย
มิน่าล่ะ
June 17 ไม่คืนนี้ ก็คงพรุ่งนี้พี่วินมอไซด์: ไม่คืนนี้ก็ พรุ่งนี้แน่เลย
พลอย: ...
พี่วินมอไซด์: ฝนคงตก
พลอย: (เงยหน้ามองตาม) ดูยังไงเหรอคะพี่
พี่วินมอไซด์: นู่นน่ะ เมฆมันแดง แล้วก็ลอยต่ำ
พลอย: ...
พี่วินมอไซด์: ถ้าลมไม่พัดไป ฝนคงตก
June 11 นานขอบคุณที่ทำให้มันมีคุณค่าขึ้นมา
ไม่รู้ว่าในอนาคตข้างหน้า
เราจะมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นอีกรึเปล่า
แต่เราคงไม่ลืมว่า ครั้งหนึ่ง
มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว
และมีอยู่จริงบนโลกใบนี้
เราที่ทำหนังรักไม่ได้แล้ว
เพราะในวันนี้ เราเชื่อในมันไม่มากพอ
อยากขอบคุณเธอจริงๆ
ที่ยังดึงเราให้เชื่อในสิ่งเหล่านั้นได้อยู่
ทั้งๆที่ ไม่น่าจะมีหัวใจเหลือพออีกแล้ว
ในอนาคตข้างหน้า
ไม่ว่าจะเป็นยังไง
อยากให้เธอมีความสุขจัง
มีชีวิตที่มีความสุข
และมีความรักที่จริง
และในอดีต
ทุกอย่างจะถูกเก็บไว้เสมอ
ไม่รู้จะเป็นยังไงเลยนะ
ดีใจ ที่พบ และผูกพัน
รัก
|
|
|
