| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
December 21 วันที่ลมพัดเจนนีเฟอร์พูดว่า ถ้าเรารู้สึกว่ามันมีอยู่ มันก็มีอยู่จริง พี่ฟ้าคำรณ มีช่วงเวลานึงที่หนูรู้สึกได้ วันแรก พี่เหมือนกับลมพัด โลกนี้เป็นโลกแห่งความหวัง และให้พูดกันตรงๆและชัดๆ(เพราะพี่เองเป็นคนแบบนั้น) หนูก็หวังกับเรื่องของพี่ ซึ่งอะไรก็แล้วแต่ แม้ว่าจะจบลงยังไงก็แล้วแต่ หนูไม่ได้ปล่อยใจให้พี่มากนัก แต่ก็มากพอ และหนูก็มักมองข้ามเรื่องเลวร้ายเสมอ ถ้าให้เล่าแบบสวยงาม หนูก็ทำได้ ง่ายๆ พี่ฟ้าคำรณ วันแรก พี่เหมือนกับลมพัด หนูชอบความสบายๆของพี่ หนูชอบความตรงไปตรงมา ชอบเวลาพี่ฟัง ตอนหนูไม่สบายใจ ชอบตอนที่พี่ทำตัวเหมือนเด็ก ชอบตอนที่กลัวหนูเปียกฝน คำพูดพี่ และน้ำเสียง เสื้อสีชมพูของพี่ ชอบตอนที่พี่ยิ้ม พี่พูดกับหนูว่า พ่อกับแม่พี่ เจอกันบนรถไฟ ถึงเป็นเรื่องโกหก แต่ก็โรแมนติกมาก พี่เล่าถึงเรื่องพี่คนอื่นในคณะ ว่าถึงพี่คนนึงเรียนจบ เขาก็ยังมาหากันได้ พี่พูดว่าคิดถึง ในแบบที่รู้สึกได้ว่าจริง พี่สร้างความทรงจำ ไว้ทั่วคณะ(เพราะเราคบกันแค่ในคณะ : )) ที่พี่ไม่รู้คือ พี่มักพูดว่า แล้วแต่พลอย แต่หนูไม่ชอบคำนั้นนัก มันดูไม่ห่วงใยกัน (นี่ไม่สวยงาม แต่การพูดแบบตรงไปตรงมาคือเรื่องที่ดี) ตอนพี่เดินมาหาที่ร้านส้มตำ พี่น่ารักนะ รู้มั้ย ผู้ชายมีหลายแบบพี่ฟ้า บางคนพยายามจะน่ารักแต่ก็ไม่ไหว บางคนพยายามจะเท่ แต่ก็ไม่ควร พี่อยากเป็นผู้ชายแบบเท่ๆ หนูรู้ แต่พี่เป็นผู้ชายน่ารัก แบบที่ไม่ต้องพยายาม (แต่พี่ก็ไม่อยากน่ารักอยู่ดี) พี่เคยทำให้เช้าวันหนึ่ง อบอุ่นกว่าวันก่อนมาก พี่เคยทำให้วันน่าหงุดหงิด วุ่นวาย คลี่คลาย จางลง ถ้าเป็นท้องฟ้า ก็คงสดใส ตลอดเวลา ถ้าเป็นท้องฟ้า ก็คงสดใส แบบที่สบายใจ เมื่อมอง พี่ เป็นเหมือนท้องฟ้าแบบนั้น ยิ้มของพี่ ติดลึกตรึงใจ ทำให้โลกสว่าง และทำให้ใจสงบ ฟ้าเคยถามว่าพี่เป็นคนดีมั้ย หนูตอบว่าพี่เป็นคนดี หนูกับฟ้า ไม่เคยโกหกกัน หนูอุ่นใจเสมอ ที่มีพี่อยู่ข้างๆ ... และยืนอยู่บนความหวาดกลัวเสมอ หนูตกลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ เพียงลมพัด หนูเดินไปข้างหน้าให้ใกล้จุดสุดท้ายเข้าทุกวัน จริงๆ หนูอาจเดินถอยหลัง หนูหวาดหวั่น และไม่มั่นคง ถ้าพี่เป็นฟ้า หนูก็เป็นทะเลไม่ได้ พี่ฟ้า 2ความรู้สึก มันอยู่เคียงข้างกันมาตลอด หนูวางมันลงอย่างนึง มันจะถูกวางลงทั้ง2อย่าง บางครั้งวางลงไม่ได้สักอย่าง และหนูเป็นทุกข์ พี่ฟ้า หนูรู้ว่าพี่คิดทบทวน เพราะพี่เป็นคนแบบนั้น และหนูก็เคารพในการตัดสินใจของผู้อื่นเสมอ ยิ่งกว่านั้น เพราะเป็นพี่ เราจะว่าตามกัน หนูเข้าใจ ถึงแม้ยังเด็ก แต่ก็เข้าใจ บางทีโลกพี่กับโลกหนู มันรวมกันไม่ได้ ฟ้ากับทะเล ก็ไม่เคยรวมตัวกัน เพราะเห็นชิดติดกันยังไง แต่แท้จริงห่างไกลกันมาก หนูเข้าใจ นี่อาจจะดี ไม่มีใครวิ่งหนีปัญหา ถ้าวางอย่างนึงลงไม่ได้ ก็โยนทิ้งมันซะ หนูเข้าใจ แต่ก็เสียใจ เพราะว่ารัก หนูเข้าใจเหตุผลแบบผู้ใหญ่ ในส่วนของพี่ ในส่วนของหนู ความรู้สึกเด็กๆแบบนั้น พี่ฟ้าจะเข้าใจมั้ย December 19 ทวนบางวัน ฉันพยายามที่จะเข้าใจเรื่องบางเรื่อง แต่ก็ไม่เข้าใจ นั่นทำให้ฉันเดินต่อไปไม่ได้ ส่วนบางวัน เรื่องที่ไม่น่าจะยอมรับกันได้ง่ายๆ ฉันก็กลับเข้าใจมันได้อย่างง่ายดาย แต่กลับไม่รู้จะเดินต่อไปได้มั้ย เพราะถึง เข้าใจ และยอมรับ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บ น่าเสียดายที่มันแยกส่วนกัน.. December 14 กระพี้คือ ครูคะ ครูเท่มากเลย ตอนที่ครูพูดว่า คนเรา มองกันแค่ภายนอกไม่ได้ มันก็เป็นแค่เปลือก สิ่งที่อยู่ลึกกว่านั้นต่างหาก คือ ตัวตนที่จริง หนูเห็นด้วยในคำของครู หนูคิดว่า ครูมองโลกแบบเดียวกับหนู แล้ววันหนึ่ง ครูก็เรียกหนูไป แล้วพูดถึง เรื่องที่หนูเขียน เรียงความตัวเองด้วยมือ หนูไม่ใช้เครื่องพิมพ์ ....... หนูมั่นใจว่าลายมือหนู ไม่ได้ขี้เหร่นัก และที่มั่นใจกว่านั้น ก็คือเนื้อความในเรียงความพวกนั้น หนูไม่ได้โกรธ หนูเพียงสงสัย ว่าทำไมครูจึงมองเรียงความของหนูจากภายนอก ในสิ่งที่ครูประกาศตัวตนว่าไม่ชอบคนแบบไหน ครูกลับทำมันซะเอง หนูเพียงสงสัย ครูอ่านเรียงความแผ่นนั้นรึยัง? ครูไม่พูดถึง สิ่งที่อยู่ภายใต้ลายมือหนูเลย เพียงเพราะหนูไม่ใช้เครื่องพิมพ์หรือ? ...... December 10 ชายหนุ่มผมสกินเฮดลานตะลัมบาร์คุณหน้าตาเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไป ที่พบเห็นได้ตามตลาดๆ มองผ่านๆ คุณก็จะถูกมองแบบผ่านๆไป ในกลุ่มใหญ่ๆของคุณ คุณไม่ติด1ใน5อันดับ ของพลอยและแวนด้วยซ้ำ คุณธรรมดาจริงๆ แล้วเขาก็ให้คุณร้องเพลง คุณร้องเพลง ไม่ใช่ตั้งใจ แต่คุณร้องเพลงแบบ คุณเป็นหนึ่งเดียวกับไมค์ในมือคุณ คุณเป็นหนึ่งเดียว กับท่วงทำนองรอบกายคุณ คุณเหมือนผีเสื้อ ที่บินตามสัญชาตญาณโดยไม่สนใจ แต่กลับงดงาม และถึงตอนนั้น คุณก็ไม่ใช่เด็กผู้ชายหัวสกินเฮดธรรมดาอีกแล้ว และ บทเพลงของคุณ ก็สะกดผู้คนได้ชะงัดนัก เมื่อคุณแร็พสดของคุณจบ ผู้หญิงมากมายแถวนั้น อาจอยากให้คุณไปนั่งร้องเพลงอยู่เคียงข้าง ดั่งเช่นฉันเอง |
|
|
