| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
February 26 แก๊งค์ลูกหมูสุดโหดเรา
ไม่ได้ทะเลาะกัน
ถึงจะมีคนเห็นว่าทะเลาะกัน
แต่เราไม่ได้ทะเลาะกันจริงๆ
ถึงแม้ว่า เน็ทกับตุ๊ก
จะไม่คุยกับเฟินเลย
นั่งกินข้าวกัน 4
แต่รู้สึกเหมือนมี3
กูเอง
อาจจะรู้เรื่องน้อยกว่า2คนนั้น
แต่ว่า
กูก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรเลย
กูก็แปลกใจเหมือนกัน
ว่าทำไมกูรับได้
ตอนรู้ตอนแรกก็ตกใจนะ
แต่พอเจอมัน กูก็รู้สึกเหมือนเดิมเลย
รู้สึกเหมือนว่า มันก็เป็นเพื่อนกูคนเดิม
แต่ว่านะ
ทำไม ไม่คิดกันบ้างว่า
พวกเราเอง
ก็มีกันอยู่แค่4คน
ไปไหน ก็ไปด้วยกันแค่นี้
แล้วพอมึง2คนไม่คุยกับเฟิน
จะให้กูปล่อยเฟินไว้คนเดียว
กูทำไม่ลงจริงๆว่ะ พูดจากหัวใจเลย
ทำไมไม่คิดบ้างว่า
การถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว
มันน่าเศร้า
ถ้าเป็นมึงเป็นเฟิน มึงจะทำยังไง
กูก็ไม่ชอบนิสัยหลายอย่างของเฟินนะ
แต่อย่างน้อย แม่งก็เพื่อนกูวะ
กูขึ้นนะเนี่ย
ไม่เข้าใจเลยว่ะ
แต่ถึงยังไงนะ ก็คงไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว
ไม่ได้กินข้าวด้วยกันอยู่แล้ว
ที่แพล่มมายาวๆ(สำหรับกู ถือว่ายาว) กูก็บ่นเฉยๆ
มันอึดอัด อยากจะบอกใครสักคน
เน็ท กับ ตุ๊ก สมมุติถ้ามึงทำแบบเฟิน
กูก็ยังคบพวกมึงเหมือนเดิม
แต่ว่าถ้ากูทำล่ะ
มันจะเป็นแบบไหนเหรอ
ไม่ได้เข้าข้างเฟิน
กูเป็นนิวตรอน(เป็นกลาง)
แค่อยากให้ลองมองความรู้สึกของคนอื่นดูบ้าง
กูรักพวกมึงนะ แก๊งค์ลูกหมูสุดโหด
ถึงแม้ว่าจะเหลือกูคนเดียวที่คิดแบบนี้
แต่กูก็รักพวกมึงมากๆจริงๆ
สิ่งที่เกิดขึ้นใน2วันที่ผ่านมาเนี่ย
กูเสียใจว่ะ
นี่มันแย่กว่าการทะเลาะกันอีก มึงน่าจะเข้าใจ
ก็แก๊งค์ลูกหมูสุดโหด
ต้องมี4คน
ไม่ใช่ 3 .. February 16 เขียนให้ตัวเองในอนาคตบดินทรเดชา
รุ่น34
ม. 6
ห้อง 11
ไม่รู้สึกหรอกมึง
ตอนอยู่รร.ทั้งวันมาอ่ะ
ทั้งๆที่รู้ว่าวันสุดท้ายนะ
แต่ก็ไม่รู้สึกอะไร
หรือว่า เพราะวันนี้มัวแต่วุ่นวาย
กับการเขียนเสื้อ
ไม่รู้สึกเศร้า
ไม่ได้รู้สึกอยากมองหน้าใครสักคนนานๆ
หรือว่ามันไม่มีบรรยากาศวะ
หรือว่า ลึกๆแล้ว กูเอง
รู้สึกว่า ยังไงเราก็ต้องเจอกันอีก
ที่ระยองไรแบบเนี้ย ฮ่าๆ
แต่ว่านะ
พอกูกลับมาบ้าน
กูก็คิดว่า
แล้วพรุ่งนี้
กูจะทำอะไรวะ
ไม่ต้องไปโรงเรียน
แล้วกูจะคุยกับใครวะ
กูอยู่บ้านคนเดียว
แล้วกูจะขำกับอะไรวะ
ทีวีก็ตลกฝืด
คนเล่นก็ทำหน้าไม่ฮา
กินข้าวคนเดียว
จะเม้าส์กับใครดีวะ
อยากเคารพธงชาติ
ยืนคนเดียวมันเกรียนว่ะ
อยากใส่ชุดนักเรียน
เดี๋ยวน้องกูก็หาว่าบ้าอะ
คิดถึงฟรุตสลัดร้านป้าว่ะ
คิดถึงซอย43/1
คิดถึงพี่ยาม
คิดถึงใต้อาคาร3
ถ้ากูคิดถึงมากๆ
กูจะไปโรงเรียนซะเลย
แต่เอาจริง มันก็ไม่มีเพื่อนๆกูอยู่ดี
กูคงเหงานะ
คงคิดถึงมึงแย่
ถ้ากูฟังเพลงหนังสือรุ่นของพี่ป้าง
คงจะร้องไห้ T-T
กูกลับไปนั่งเรียนหลังห้อง
ที่มองไปทางไหนก็รู้สึกดีๆ
ไม่ได้แล้วว่ะ
ไม่อยากลืมเลยว่ะ
ไม่อยากจากกันเลย
กูเสียใจนะเนี่ย
คือว่า
กูเข้าใจนะ
ทางเดินคนเราอะ
สักวันมันก็ต้องแยกจากกันไป
มึงกับกู
สุดท้าย
ก็ต้องต่างคนต่างไป
แต่ว่า
ทางที่เราเคยเดินมาด้วยกันอะ
อย่าลบ
มันทิ้ง
เลยนะ..
...
ก็ทางเส้นนั้น
สำคัญ
ต่อกู
มาก..
มันอบอุ่น
มีแต่เสียงหัวเราะ
แล้วก็ความสุข
เต็มไปหมด...
กูเอง
ประทับใจนะ
กับความรัก
ที่มันกระจายทั่วห้อง
ไม่เคย
เจอห้องที่รักกันทั้งหมด
แบบห้องนี้..
ไม่เคยรู้สึกเสียใจ
ที่ถูกย้ายมา
ขอบคุณ
ที่รักกูนะ
กูเอง
ก็รักมึงมาก
รัก หก ทับ สิบเอ็ด
มาก ๆ
ไม่รู้นะว่า
เวลาผ่านไป
กูในตอนนั้น
จะลืมเวลาพวกนี้
ไปบ้างมั้ย
กูรู้
แต่ว่า
ตอนนี้
กูไม่อยาก
ให้กู ในช่วงเวลาข้างหน้า
ลืม พวกมึง
เลยจริงๆ..
16 กุมภาพันธ์ 2549
ลูกหมู02
แก๊งค์ลูกหมูสุดโหด..
February 15 ไม่ชอบไม่ชอบ ยุงตัวที่กัดกุ
ไม่ชอบ ที่ที่คนเยอะๆ
ไม่ชอบ การเดินทางหลายๆต่อ
ไม่ชอบ คนไม่เกรงใจคน
ไม่ชอบ โทสับที่ทำลายการนอนของกุ
ไม่ชอบ อากาศร้อนอบๆ
ไม่ชอบ คนไม่ตรงต่อเวลา
ไม่ชอบ มะระ
ไม่ชอบ เช้าที่นอนไม่พอ
ไม่ชอบ การจากกัน
ไม่ชอบ แม่บ่น
ไม่ชอบ คนที่ดูถูกคนอื่น
ไม่ชอบ คนที่ชอบเลียนแบบ
ไม่ชอบ วินสตรัค
ไม่ชอบ มหาลัยเหมืองแร่
ไม่ชอบ โอเคเบตง
ไม่ชอบ ไทเทเนี่ยม
ไม่ชอบ การไปสยาม
ไม่ชอบ ที่ลิโด้อยู่สยาม
ไม่ชอบ เมจเสจฟอร์เวิด
ไม่ชอบ เมลลูกโซ่
ไม่ชอบ พวกที่เก๋าตามเพื่อน
ไม่ชอบ ทอม(ยกเว้นเพื่อนกุละกัน)
ไม่ชอบ พวกที่บอกว่าเกลียดrsแต่ก็ฟัง
ไม่ชอบ เพราะ มันไม่ยอมรับในตัวมันเอง
ไม่ชอบ พวกที่โง่แล้วอวดฉลาด
ไม่ชอบ แม่บังคับ
ไม่ชอบ เด็กแก่แดด
ไม่ชอบ คนหยิ่งๆ
ไม่ชอบ คนที่รู้ตัวว่ากุชอบ แล้วมาหยิ่งใส่เนี่ย
ไม่ชอบ มากๆ
ไม่ชอบ สีโปสเตอร์
ไม่ชอบ หลายอย่างจัง
เขียนเล่นๆให้รู้ไว้
เดี๋ยวถ้านึกออกจะมาเพิ่มนะ
February 10 คิดไปเองบางที
ที่ฉันได้เจอกับเธอ
อาจจะเป็นชะตาฟ้าลิขิตก็ได้นะ
บางที
ตอนที่เราบังเอิญเจอกัน
มันก็อาจจะเป็นคำสั่งจากพระเจ้า
หรือบางที
ตอนที่ฉันเห็นเธอวันนั้น
มันอาจจะเป็นโชคชะตา
แต่ว่า
บางที
เราก็กำหนดอะไรเองไม่ได้
มันก็เลย
ไม่แปลกใช่มั้ย
ที่อยู่ๆ เราก็ไม่ได้เจอกัน
ฉัน ขอ
ฉัน อธิษฐาน
แต่เรา
ก็ไม่เจอกันอยู่ดี
ในเมื่อทำอะไรไม่ได้
ฉันควรจะเลิกเพ้อใช่มั้ย
ควรจะเลิกพูดถึง
แล้วเก็บไว้แค่ในความทรงจำใช่มั้ย..
นี่ก็เป็น
โชคชะตา
เหมือนกันสินะ.. February 08 จบแล้ว เหรอวะ?ไม่มี การบังคับให้นั่งเรียน ตลอดทั้งวันแล้ว
เหรอ
ไม่มี การลอกงาน จาก กลุ่มดาว แล้ว
เหรอ
ไม่มี เข้าแถวหน้าตึก3 แล้ว
เหรอ
ไม่มี เพื่อนๆมารายงานฮาๆ แสดงอะไรบ้าๆบอๆ แล้ว
เหรอ
ไม่มี คนมาแกล้งกุแล้ว
เหรอ
ไม่มี ใครให้กุกวนตีน แล้ว
เหรอ
ไม่มีกู คนที่มัดผม2ข้าง ในชุดนักเรียน
แล้วนะ
(พวกมึงอาจจะคิดถึงกูคนนั้นก็ได้นะ)
เห้ย นี่กุเรียนจบ
แล้วจริงๆว่ะ
หมดแล้วจริงๆ ไอ้เวลาที่กูจะไปเรียนๆเล่นกับพวกมึงอะ
พอกูตื่นเช้าขึ้นมา
กูคงจะ
คิดถึงพวกมึง
คิดถึงวันแรกที่กูมองหาที่นั่ง
คิดถึงวงตะกร้อ
คิดถึง มึง มึง มึง
คิดถึง สิบ ยี่สิบ
คิดถึง ฟาร์มโชคชัย
คิดถึงซูปร้า
คิดถึงกระจกหลังห้อง324
คิดถึงแปะแข็ง
คิดถึงคำว่า 6/11
คิดถึงตอนลอกข้อสอบ
คิดถึงตอนที่เรา หัวเราะ..
กูคิดถึงมึงแน่ๆ
กูร้องไห้แน่ๆ..
กูไม่ใช่คนที่ชอบพูดคำว่ารักง่ายๆ
แต่กูรู้สึกแล้วรู้สึกอีก
กูรู้สึกซ้ำไปซ้ำมา
กูรักพวกมึงนะ
แล้วก็
ไม่อยากจากไป..
|
|
|
