| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
March 15 ผูกพันใครกัน
อยากให้มันหายไป
ไม่น่าเป็นเรื่องยาก
เพราะเราต่างก็สงสัย
ว่าเราผูกพันกันอยู่ จริงมั้ย
เห็น .......................... มั้ย
เพราะมีระยะห่างระหว่างกัน
มันเลยไปได้ไกล
ไม่เคยสิ้นสุด
March 07 เด็กผู้หญิงร้านหลังคาหญ้าแห้งที่นั่นรู้สึกเหมือนกับอยู่บ้านต่างจังหวัดของเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิท
ฉันจำได้เพียงเลือนลาง
มันเป็นร้านเหล้าแบบบ้านๆ
ที่มีเบียร์ราคาถูกวางอยู่เกลื่อนโต๊ะ
ฉันนั่งอยู่ในวงของเพื่อนของน้อง
ฝั่งตรงข้าม
เป็นน้องผู้หญิงคนหนึ่ง
ชื่อตุ๊กตา
ตุ๊กตา มากับเพื่อนน้องคนนึง เป็นเด็กผู้ชายที่ดูท่าทางยียวนกวนประสาท
แต่ก็มีมารยาทพอสำหรับคนที่เกิดก่อนแบบฉัน
จำไม่ได้ว่ารู้ได้ยังไง
แต่คือ
ตุ๊กตา เป็นกิ๊ก
แบบที่โทรเรียกกริ๊งเดียวก็มาหาทันที
ตุ๊กตาเป็นเด็กที่
จนถึงวันนี้ฉันก็ยังจำรอยยิ้มของเธอได้
ผมดัดยาว และตากลมโต
เราพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
ฉันมองดูแววตาของเธอบ่อยครั้ง
และทุกครั้งเธอมองอยู่ที่ชายที่นั่งข้างเธอ
ความเป็นห่วงเป็นใย และอื่นๆมากกว่านั้น
สะท้อนออกมาอย่างชัดเจน
ส่งถึงผู้ชายคนนั้น
ผู้ชาย ที่พูดได้ไม่เต็มปาก
ว่าเป็นของเธอ
ตุ๊กตา..
เหมือนพี่เห็นตัวเอง ห้วงเวลาหนึ่ง
ตอนที่เราไปเข้าห้องน้ำกัน
ฉันถามเธอว่า
อยู่แบบนี้เศร้ารึปล่าว
เธอบอกว่า ไม่หรอกพี่ แต่บางทีก็มีน้อยใจบ้าง
แบบโทรไปก็ไม่รับ
แล้วเธอก็ยิ้ม
ในแบบที่ฉันยิ้มตอบกลับไปได้ง่าย
ทุกสิ่งเหล่านั้น
สำหรับฉันแล้ว
มันเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิดมากอะไร ก็พูดได้เต็มคำว่าเข้าใจ
ฉันรู้ว่า เป็นความรู้สึกยังไง
ฉันรู้
ว่าทำไม
เราเป็นคนอื่น
แต่เราก็รัก
เหมือนได้พบกับเพื่อนร่วมชีวิต
ที่สามารถเข้าใจกันและกันได้ง่าย
บางครั้ง ที่เราผ่านพ้นอะไรมาเหมือนกัน
ก็ทำให้เราไม่ต้องพูดอะไรกัน แต่ก็เข้าใจ
และความเข้าใจนั้นมันส่งผ่านได้ง่ายดาย
และเป็นความรู้สึกที่ดีชนิดหนึ่งบนโลก
จนถึงวันนี้
ฉันก็ยังจำเธอได้
รอยยิ้มของเธอ
แววตาที่มองเขา ของเธอ
สิ่งอื่นๆอีกมากที่อยู่ในนั้น
ความรู้สึกแบบที่ รักมากมาย
และภายใต้นั้น
ความไม่มั่นคง ความเดียวดาย
หรือแม้กระทั่งความเศร้า
ก็ถูกผสมปนเปลงไปในนั้น
และมันชัดเจนนัก
จนฉันไม่อาจจะลืมมันได้
March 02 แท๊กซี่กับเด็กเรียนฟิล์มปกติโดยพื้นฐานกุก็ไม่ค่อยถูกชะตากับแท๊กซี่อยู่แล้ว
เวลาโดนพาอ้อม พอบอกไม่ทันแล้ว
กุก็ต้องเลยตามเลย และเก็บความแค้นไว้ในใจ
แต่ตอนนี้เราได้เปลี่ยนไปแล้ว
หลังจากที่ตกรถตู้ของ แฮปปี้แลนด์-ลาดกระบัง ในคืนวันหนึ่ง
กุได้โบกแท็กซี่คันหนึ่ง
บอกเขาว่าไป แฮปปี้แลนด์ค่ะ มอเตอร์เว นะคะ(แต่กุไม่รุ้มันต้องวนยังไง)
แท็กซี่จำพวกนึง มักจะทำเป็นไม่แน่ใจในหนทาง
และถามหยั่งเชิงผู้โดยสาร เผื่อว่าไม่รุ้ทาง จะได้พาชมวิวกรุงเทพแบบไกลๆก่อนถึงบ้าน(นิ้วกลาง)
และแท็กซี่วันนั้น ก็เป็นแบบนี้แหละ
หันมาถามกุ พอกุย้ำ ว่ามอเตอเว ก็ไปอีกทางนึง
กุก็แบบว่า พี่มาเนียนแล้วนะคะแบบนี้
นั่งไปสักพัก กุก็คิดว่า สาด กุเรียนฟิล์มนะเว่ย เรียนแอ้คติ้งมานะเห้ยยย มึงกล้าเล่นงี้ใช่มั้ย
กุหยิบหมวกปิดๆหน้าขึ้นมาใส่(ตอน4ทุ่ม)
เริ่มนั่งนิ่งๆ
และเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
บอกทางแบบนิ่งๆ
พอจ่ายเงิน
กุก็มองหน้าพี่เขา
แล้วก็บอกเขาไปว่า
พี่คะ ไปทำบุญเยอะๆนะคะ
เขาถามกุว่า
ทำไมเหรอๆ
กุก็ยิ้มๆ ละก็ลงจากรถ
ยืนมองจนรถเขาวิ่งจากไป
จริงๆการทำบุญเป็นเรื่องที่ดี
เราแค่บอกผู้อื่น เท่านั้น
และคราวหน้า คงหนุกกว่านี้อีก
|
|
|
