| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
April 29 เห้ย มาวางแผนกันดีกว่าจากบ๊อกแป้ง
ไอ้ซอย6/11อะ
กุชอบว่ะ
เรามาทำให้มัน
เป็นจริงกันเหอะนะ
สร้างเป็นหมู่บ้านไปเลย
ดีมั้ยวะ
เวลาอยากเล่นเกม
จะได้ไปรวมตัวกันง่ายๆไง
เวลาอยากไปเที่ยว
จะได้นัดกันแบบ5นาที
เวลากุคิดถึงพวกมึง
กุก็เดินไปหาได้ทันที
อะไรแบบเนี้ย
กุว่าสุดยอดว่ะ
ถ้ามึงทำ
กุจะยอมไม่ย้ายไปปากช่องเลย
กุจะอยู่ที่นี่แหละ
เอาปะล่ะ!!
นี่กุถึงขนาดยอมทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนของกุเลยนะ
มาหุ้นกัน
ช่วยกันทำเหอะ
จังหวะนี้ ใครเจอพื้นที่ว่างๆกว้างๆ ก็ซื้อไว้เลยนะ
พอเรามีงานทำกัน
เราค่อยไปสร้างบ้านกัน
ดีป่าว
กุเองก็ฝันเฟื่องพอกันนะเนี่ย
แต่กุจริงจังนะ มาหาแนวร่วม April 28 คืนหนึ่งในกรุงเทพอะมึงมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง
คือว่าเมื่อคืน กูฝันว่ะ
ฝันว่ากูนั่งเก้าอี้แบบที่ปรับเป็นนอนได้อะ
เออ แล้วแบบ แม่กูก็ปรับเก้าอี้ให้เป็นแบบนอนเว่ย
กูก็อารมณ์เสีย ประมาณว่า จะนั่งๆ มาปรับเป็นนอนทำไม
แล้วกูก็นึกขึ้นมาได้ ในขณะนั้นเอง
ก็กู
กำลังนอนอยู่นี่หว่า!!
เก้าอี้ถูกปรับเป็นนอนก็ไม่แปลก
กูก็เลยปล่อยให้มันนอนอยู่อย่างนั้นแหละ
ยกเลิกความคิดที่จะนั่ง
เย้ดโด้!! กุคิดได้ไงวะ
ประมาณว่า รู้ตัวเว้ยว่ากำลังฝัน อย่ามาหลอกกูให้ยาก
แล้วสักพักกูก็คิดว่า
ทำไมกูเกรียนแบบนี้วะ เดี๋ยวจะเอาไปเขียนลงเสปซ
กูก็เลยมาเขียนโชว์ความเกรียนให้พวกมึงเห็นกัน
แม่งจบแล้วว่ะ
April 27 กูเขียนให้เพื่อนกูมันร้ายแรงเนอะ
มันปวดร้าว
มัน แย่
...
อันนี้กูรู้
ว่าคนเรามันก็ต้องมีเรื่องร้ายๆกับชีวิตบ้าง
แต่บางทีมันก็ร้ายไป
กูไม่ชอบตอนตื่นขึ้นมาเลย
มันเป็นช่วงเวลาทบทวนของสมองรึป่าววะ
พอตื่นมา สติจะไม่อยู่กับตัวรึป่าวอะ เราถึงห้ามเรื่องที่จะคิดไม่ได้
วันไหนมีเรื่องดีๆ ก็มีความสุขสุดๆว่ะ ตื่นมาก็ยิ้มอะไรแบบนั้น
แต่กุไม่เป็นแบบนั้นมานานแระ
กุเลยอยากไปค้างบ้านเพื่อนๆจัง ยิ่งเยอะยิ่งดี ตื่นมาก็คุยกัน ไม่ต้องคิดอะไร
นี่กุนอกประเด็นที่กุจะเขียนนะเนี่ย
โอ๊ต
โลกนี้มันไม่ยุติธรรม
กริ๊ฟ
ความรักมันไร้ค่าว่ะ
มันว่างเปล่า
สิ่งที่เราแก้ไขอะไรไม่ได้
พยายามยังไง เราก็ทำอะไรไม่ได้
พวกเราอะ ทำได้แค่
ยอมรับ
แล้วก็มองสิ่งที่เกิดขึ้น
อย่าหันหน้าหนี
อย่าทำเป็นไม่ได้ยิน
เพราะนั่นน่ะ
มันเป็นความจริง
ที่เราทำเป็นไม่เห็นยังไง เราก็ต้องรู้อยู่ดี
เหมือนความรู้สึกตอนที่กุตื่นขึ้นมาไง
มันเจ็บเนอะ
ทรมานเนอะ
ทำกันแบบนั้น ฆ่ากุไปเลยดีกว่า
ใจร้ายกันจริงๆ
April 24 บางแสนจะเรียกว่าสนุกดีมั้ยวะ
กุเล่นทะเลแค่ครั้งเดียว แถมไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่
แต่ตอนที่นั่งกินข้าวบนโต๊ะยาวๆนั้นด้วยกัน
ตอนที่โบกรถใครไม่รู้ นั่งกลับมาคอนโด
ตอนที่ถีบกันไป ถีบกันมาบนเตียง
ตอนที่ร้องเพลงตอนไปดูคอนเสิตด้วยกัน
ตอนที่นั่งคุยกัน ร้อยเรื่อง พันเรื่อง จนถึงเช้า
ตอนที่คุยก่อนนอน ตื่นแล้วคุยต่อ
ตอนที่แข่งกันซิทอัพ
ตอนที่นั่งกินไก่กันข้างชายหาด
ตอนที่กูหัวเราะ (ซึ่งกูจำเรื่องที่หัวเราะไม่ได้)
ตอนนั้น
กูไม่ได้คิดว่าสนุก
แต่กูมีความสุข
ที่ข้างๆกูมีพวกมึงอยู่
มึงทำให้กูลืมเรื่องร้ายๆ โดยที่ไม่ต้องปลอบกูสักคำ
มึงทำให้กูไม่ต้องหดหู่เมื่อตื่นขึ้นมา
กูลืมเขาไปเลย
ลืมว่ารักเขา
แล้วหันมารักพวกมึงแทน
กูเขียนเองซึ้งเอง
แล้วไปด้วยกันอีกนะ คราวนี้กูจะทำสถิติ
น้อยกว่า20วินาที April 20 เรื่องราวครั้งนี้ เราจะโทษใครดีกูไม่ผิดหรอก เพราะกูไม่รู้
พี่เขาก็ไม่ผิดหรอก ถึงผิดแต่ก็ดีแล้ว เพราะกูได้คุยกับเขา
พี่ผู้หญิงเนี่ย ยิ่งไม่ผิดเข้าไปใหญ่ อยู่เฉยๆก็ซวย
จะโทษใครดีวะ
โทษใครไม่ได้
กูไม่โทษตัวเองหรอกน่ะ กูอะทำอะไรก็ดีใจที่ได้ทำ
ไม่มาพูดว่า รู้งี้ไม่โทไปดีกว่า อะไรแบบนั้นหรอก
จะโทษกริ๊ฟกับยิ้มก็ไม่ใช่ ควรจะขอบใจมากกว่า ที่อุตส่าไปเอาเบอมาให้
มันต้องใช้ความพยายามมากนะ ใช่มั้ย กุรู้หรอกน่ะ
โทษพี่เขาเหรอ กูไปชอบเขาเอง จะไปโทษเขาได้ยังไง
จะบอกว่าเขาให้ความหวัง กูว่ามันก็ไม่เชิง เขาอาจจะไม่ได้ให้ก็ได้ กูคงคิดไปเอง
จะบอกว่า จริงๆเขาน่าจะบอกก่อนว่ามีแฟนอยู่แล้ว ก็จริงนะ แต่กูเองก็ไม่เคยถาม
มาโทษกูดีกว่า ถ้างั้น
...
นี่กู กำลังปกป้องเขา เหรอวะ?
แก้ตัวให้เฉยเลย
ดูยังไง พี่เขาก็ผิดที่สุดแล้ว ไม่ควรคุยกับกูดีๆตั้งแต่แรก
ไม่ควรโทกลับมาหากูเมื่อเห็นมิสคอล
แต่ว่านะ กูอารมณ์ดี ก็เพราะเขา
นอนหลับ
แล้วก็รู้สึกดีเมื่อตื่นขึ้นมา
อย่างน้อยกูก็มีความสุข
จริงๆแล้ว แค่นั้น มันก็น่าจะพอนะ
แล้วก็ไม่ใช่แค่กูคนเดียวหรอกที่เสียใจ
กูว่าก็ทั้งหมดอะ
พี่ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเสียใจกว่ากูก็ได้
พี่เขาก็ด้วยแหละ
แต่เขาไม่มาแพล่มลงบ๊อกให้พวกมึงรู้แบบกู
กูไม่พยายามลืมหรอก เดี๋ยวก็ลืมไปเอง
กูอยากเก็บไว้ด้วย ว่าครั้งนึงเคยมีเรื่องอะไรแบบนี้เกิดขึ้นกับชีวิตกู
เหมือนนิยายน้ำเน่าเลย เดี๋ยวกุก็เอามาเขียนส่งสำนักพิมพ์ซะเลย
...
กูหัวเราะได้เหมือนเดิม
โวยวายได้เท่าเดิม
แค่เหม่อนิดหน่อย
แต่เดี๋ยวก็หาย
ขอบคุณพวกมึงนะ พวกมึงน่ะ อยู่ข้างกูทุกที
ตอนกูเสียใจกูก็รักพวกมึงมากขึ้นทุกที
มีเพื่อนก็ดีแบบนี้แหละ
อยากไปรร.จัง อยากเจอทุกคนเลยว่ะ
คิดถึง6/11 คิดถึงระยอง เมื่อไหร่มึงจะนัดกันอีกล่ะ
ไปคาราโอเกะด้วยกันมั้ย กูกับเป้จะไปร้องเพลงอกหัก
มีนด้วย ไปร้องเพลงอกหักกัน
นะ ทำตัวให้ว่างไว้เลยอาทิตย์หน้าอะ
กูอยากเจอพวกมึงใจจะขาด
รักมึงนะ April 19 จบแล้ว ง่ายๆกู
ทำอะไรไม่ได้
กูน่ะ
ทำแค่
นิ่งฟังเฉยๆ
กู
พูดแค่
"ค่ะ.."
ส่วนพี่เขา
พูดตัดความสัมพันธ์
ได้ด้วยเสียงเรียบๆ..
คำที่
ถ้าเป็นกูนะ
คงพูดออกมาไม่ได้
พี่เขา
พูดมันออกมา
ได้ง่ายๆ..
กูเอง
ไม่ได้อยากสำคัญอะไรนักหรอกนะ
แต่อย่างน้อย
ก็อยาก
ที่จะมีตัวตนอยู่..
แต่พี่เขา
ทำเหมือนกับว่า
เรื่องที่ผ่านมา
มันไม่ได้เกิดขึ้น
ทำเป็นมองไม่เห็น
ความพยายามของกู
ทำเป็นลืม
ว่าเคยพูดอะไรมา
ทำเป็น
ไม่รู้
ว่ากู
เจ็บปวด..
ง่ายดีนะ
แค่หันหลัง
แล้วก็เดินจากไป
...
ไม่หันกลับมามอง
ว่ากูน่ะ
ยังเดินจากไปไม่ได้..
April 17 ฉันเข้าใจอยู่พี่ชอบผู้หญิงคนนั้น
ใช่มั้ยคะ?
ที่เขาขอเลิกกับพี่
พี่เจ็บใช่มั้ยคะ?
พี่นอนไม่หลับ
กินข้าวไม่ลง
ไม่อยากจะทำอะไร
ใช่มั้ยคะ?
แต่ฉันเอง
ก็ชอบพี่เหมือนกันนะคะ
ฉันเองก็นอนไม่หลับ
กินอะไรไม่ลง
แล้วก็เจ็บกว่าพี่หลายเท่านัก..
ที่พี่บอกให้ฉันช่วยพูด
เผื่อว่าพี่กับผู้หญิงคนนั้นจะดีกันเหมือนเดิม
ถ้าพี่ไม่รักมากขนาดนั้น
คงไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก
ใช่มั้ยคะ?
ฉันเอง
ที่จะเดินออกไปทำให้ตัวเองเจ็บกว่าเดิม
ถ้าไม่รักขนาดนั้น
ฉันก็ไม่ทำหรอกค่ะ.. April 11 จากพี่ มาถึงกูกำ
กูชอบมากเลยว่ะเนี่ย >> http://brad.exteen.com/20060410/entry-1
พี่กูนี่สร้างสรรค์จริงๆ ถึงแม้จะไม่ช่วยกูล้างจาน แถมทำบ้านรกสุดๆก็เถอะ
แม่กูเป็นแบบนี้จริงๆ ชอบเขียนสั่ง
พอกูอ่าน กูก็หงุดหงิด เห็นแล้วก็รำคาญตา เลยวาดรูปไว้ข้างล่างให้น้องกูผ่อนคลาย
แต่พี่กูเหนือชั้นกว่ากู เอามาแก้แม่งทั้งแผ่นเลย 555
แต่เคืองว่ะ แม่งแก้ไอ้สาวน้อยที่กูวาดด้วย
กูเองก็ไม่อยากนินทาแม่นะ แต่เดี๋ยวนี้พี่กูชอบเอาเรื่องแม่มาเขียนลงบ๊อกบ่อยๆ 3อันรวดแบบเนี้ย
แล้วกูเองอ่านไปก็พยักหน้าตาม ประมาณว่าหัวอกเดียวกัน
แม่กูเคยทะเลาะกับกูเรื่องที่กูล้างจานคนละวิธีกับเขา เคยทะเลาะกับน้อง เรื่อง จะโกนหนวดตอนอายุเท่าไหร่ดี
เรื่องเล็กๆของกอล์ฟไมค์ จะกลายเป็นเรื่องใหญ่เสมอแหละ นี่แหละที่กูปวดหัวจี๊ด
แต่กูก็รักแม่กูนะ เพราะแม่กูเป็นห่วงกูมาก(ถึงแม้จะมากไป) เวลากูขออะไรก็ให้นะ(แต่ปกติกูไม่ค่อยขอหรอก)
คอยขับรถกูไปส่งที่นู่นที่นี่ด้วย(ถึงแม้จะเถียงกันบนรถบ่อยๆ)
กูทะเลาะกับแม่กูบ่อยมาก บางทีไม่ถึงขั้นทะเลาะหรอก แต่คุยกันแล้วกลายเป็นเถียงกัน
คือคุยกันดีๆอะ น้อยโคด ถ้าเทียบกับการเถียงกัน กูมารู้สึกผิดทีหลังบ่อยๆ ถ้ากูมีลูก ลูกกูคงดื้อแบบกูแน่นอน
ประมาณว่ากรรมตามทัน
แม่กูชอบขึ้นเสียงแข็งๆ ซึ่งกูไม่ชอบ
แล้วกูว่านิสัยกูกับแม่กูนี่ เข้ากันไม่ได้จริงๆว่ะ กูเล่นมุขแม่กูก็คิดเป็นจริงจังตลอด
แต่นี่คือแม่กู แม่กูเป็นคนดีนะบอกให้ สอนกูให้เป็นคนดีขนาดนี้
เอาเป็นว่ากูเห็นพี่กูบ่น แล้วกูก็อยากบ่นมั่ง น้องกูคงเป็นรายต่อไป
ใครอยากรู้จักแม่กูมากกว่านี้ โทมาหากูได้ เดี๋ยวกูให้แม่กูคุยด้วย555
แต่ถ้าไม่ใช่ลูกตัวเองล่ะก็ แม่กูจะใจดีด้วยเสมอ มึงไม่ต้องกลัวนะ
โอเค จบเรื่องแม่กู
กูจะบ่นเรื่องตัวเองละ มึงอาจจะตกใจนะเดี๋ยวนี้
ถ้าโทหากูตอน8โมงเช้าแล้วติด!! แถมกูรับด้วยเสียงสดใส!!
นี่ถือว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกก็ได้ ที่กูตื่นเช้า
คือว่ากูอะ ต้องไปช่วยแม่กูเปิดร้านว่ะ ยืนเฝ้าแปบนึงแล้วก็แอบไปนอนต่อ
กูอยู่ในร้านตั้งแต่เช้าถึงเย็นเลย เนตก็มี เร็วด้วยนะบอกให้ แต่ปัญหาคือต่อไม่ติด สายไม่ว่าง
1222ไม่ได้ให้มีไว้คุยกะแฟนนะเฟ้ย คนจะเล่นเนต แหม่ เซ็งจริงๆ
พอกูอยู่ถึงเย็นกูก็จะได้มาร้อยนึง
กูจะเก็บไว้ไปเที่ยวน่ะ 555
พอ4โมงกูก็จะย้ายตัวเองมาที่บ้านญาติกุว่ะ ร้านอัดรูป กูมาช่วยญาติกูเก็บตัง ทำไปเล่นเนตไป
ที่นี่ไฮสปีดซะด้วยสิ จะเล่นอะไรก็เล่นได้ กูก็เลยนั่งเล่นเนตอย่างเดียว
ชีวิตกูช่างสบายจริงๆ ถึงจะตื่นเช้าไปหน่อย แต่ก็แอบนอนจนพอ
เห้ย กุพิมเยอะมากเลยว่ะ
อ่านไปเห้อะ กูเบื่ออะ ไม่มีไรทำ
คิดถึงพวกมึงนะ นะๆๆ April 09 จดหมายฉบับนั้น!!!จริงๆกูเขิน ไม่อยากจะพูดถึง
แต่ว่า มีคนโทมาขอที่อยู่กูเพื่อจะตอบกลับถึง2คน
แล้วกูก็อยากอ่านจดหมายตอบกลับของมึงด้วยว่ะ
เอาเป็นว่า
ใครอยากตอบกลับนะ
ส่งมาที่
คุณพลอยสุดสวย(- -'')
22 ถ.เทศบาล21 อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา
30130
ละกันนะ
ถึงแม้จะถึงมือแม่กูก่อน(หวังว่าแม่กูคงไม่เปิด)
แต่ก็ถึงกูอย่างแน่นอน โดยไม่เปียกน้ำสงกราน
แล้วกูจะจับขึ้นมา1ใบ จะได้ทอง10บาท เย้ๆ
ไม่ต้องมาดีใจมึง กูล้อเล่น แหมเตรียมตัวไปซื้อแสตมป์กันใหญ่
จดหมายนั้นน่ะ
เป็นสิ่งที่กูพูดออกมาไม่ได้ แต่ก็เป็นสิ่งที่กูคิดจริงๆ
บางฉบับยังอยากจะเขียนอีกด้วยซ้ำ
ถ้าอยุ่ดีๆมีจดหมายกูส่งถึงบ้านก็ไม่ต้องตกใจนะ
ถือซะว่าเป็นภาค2
อืมม เอาเป็นว่า กูจะมาบอกเท่าเนี้ยแหละ
อยากอ่านอะไรที่มันมากกว่าที่อยู่กู
ก็อ่านบ๊อกอันที่แล้ว เอาละกัน เพื่อนๆ April 08 คิดถึงมึงแย่เลยนะฝัน
ถึงมึงว่ะ
มึงอะแหละ ไม่ใช่ใคร
พวกมึงทั้งหมด
กูต้องรายงานอะไรสักอย่าง
กูรอคิวอยู่
ไม่มีช่องว่างให้กูต่อคิวเลย
รายงานคู่กับเน็ทกูจำได้
กูตื่นเต้นอยู่
แล้วก็ตื่นขึ้นมา
ที่กูรู้สึก
คือโล่งใจ
ที่ไม่ต้องรายงานแล้ว
เออ .. ไม่ต้องรายงาน
อีกแล้วนี่หว่า
แล้วก็ก็คิดถึง
ห้อง4เหลี่ยม
ที่มีพวกมึงอยู่ในนั้น..
นั่นก็ ไม่มีอีกแล้ว
นี่หว่า
คิดถึงพวกมึงในชุดนักเรียนด้วย
แล้วกูก็เลยหยิบเสื้อเฟรนชิบกูมาอ่าน
นี่กู
แยกจากพวกมึง
มาแล้วจริงๆ..
April 06 งานแต่งงานเออ ชุดแต่งงานต้องสีขาวเว้ย
เอาแบบบานๆๆเป็นสุ่มนะ
ถ้ากูใส่รองเท้าแล้วเจ็บ
ก็จะเปลี่ยนเป็นผ้าใบได้ป่าววะ
ที่จัดงาน
ในหน้าหนาวที่อากาศดีๆ
ก็เป็นสวนเล็กๆสักที่ดีป่าววะ เอาตอนกลางวันนะ
ตอนกลางคืนยุงแม่งกัด
เดี๋ยววันนั้นกูเล่นกีต้าให้ฟังเอามั้ย
ในชุดบานๆนั้นแหละ
ถ้ามีจัดดอกไม้
ขอเป็นกุหลาบสีแดงนะ
ไม่เอาสีขาว กูไม่ชอบ
หรือเอาดอกทานตะวันดี เพิ่งดูบีวิทยูมา เลยชอบดอกทานตะวัน
น่าสนใจว่ะ
แล้วคนที่มางาน
ก็จะมีแต่พวกมึงนี่แหละ
กูจะได้โวยวายได้
ดีป่าววะ
การ์ดแต่งงาน
เดี๋ยวกูทำเองกับมือเลย
โธ่เอ๊ย เอาแบบไม่ให้เหมือนกันสักใบ
อยากได้ใช่มั้ยล่ะ
ถ้าทำได้จริง
กูทำแบบนี้แน่
อีกสัก10ปี
หรือไม่ก็เร็วกว่านั้น
มึงอยากเห็นใช่มั้ยล่ะ
กูในชุดเจ้าสาว
เจ้าบ่าวที่มายืนข้างๆกู
กูเอง
ก็อยากเห็นเหมือนกัน
มารอดูกันดีกว่า April 05 ฉันมีความสุขกูมีความสุขว่ะ
ติดๆๆๆกันมาหลายวัน
ตั้งแต่สอบติดลาดกระบัง
(ซึ่งกูแทบจะกระโดดกอดเจ้าของร้านเนต)
เจอญาติๆที่รักของกู
(รักญาติกูจริงๆ แม่งฮา)
คะแนนเอนก็พอใจ
(เพราะเห็นแม่เอาไปอวด)
คะแนนสอบสัมพาดลาดกระบังทำให้กูขึ้นชาตอันดับ3
(เจอกูเล่าชีวประวัติของครอบครัวกูให้ฟัง)
มีคนเลี้ยงสเวนเซ่น
(ของฟรีก็ดีแบบนี้แหละ)
มีตติ้งกับเพื่อนๆที่เรียนพี่บุ๊ง
(คาราโอเกะหนุกโคดจริงๆว่ะ)
คุยกับพี่ซึ
(ไม่ใช่ฝัน!!)
ดรีมเวิล!!
(ไม่อยากจะกลับ!!)
คือกู
แทบจะหัวเราะตลอดทั้งวัน
พอกูมีความสุข กูก็อารมดี
แล้วก็จะทำตัวน่ารักด้วยนะ
พอกูมีความสุข
กูได้ยินเพลงอะไร
ก็อยากร้องตามไปหมด
พอกูมีความสุข
กูบังเอิญมองหน้าใคร
ก็ยิ้มให้เขาไปทั่ว
พอกูมีความสุข
ไม่ต้องมีคนมาสั่ง
กูก็เดินไปล้างจานเอง
ดีใช่มั้ยล่ะ!?
นานๆทีจะมีความรู้สึกแบบนี้ติดๆกัน
ปกติเวลากูฟังเรื่องดีๆของคนอื่น
กูก็จะรู้สึกดีไปกับเขา
แล้วนานๆทีกูถึงจะเล่าอะไรให้คนอื่นฟัง
อยากฟังเรื่องไหนเป็นพิเศษรึป่าว เลือกได้นะ
กูอยากให้มึงรู้สึกดีๆ
ไปกับกู
กูไม่อยากจะบอกซ้ำ
แต่กูมีความสุขว่ะ
มากมากมากมาก |
|
|
