| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 21 สิ่งดีมีคุณค่ากุไม่ได้เป็นคนชอบพูดชอบคุย ไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะเล่าเรื่องเรื่อยเปื่อยวันนี้ให้คนอื่นฟัง หลายครั้งที่เปิดคำถาม เพียงเพื่อทำลายความกดดันในความเงียบ ไม่เคยเห็นว่าการพูดจากัน มีความสำคัญมากมาย จนถึงน้อทโคโรไลนา ไม่มีภาษาไทยอีกต่อไปในโลกใบนั้น แต่เหมือนเป็นสภาวะที่ พูดไม่ได้ก็ต้องพูดได้ ทำไม่ได้ก็ต้องทำให้ได้ แล้วสุดท้ายมันก็ทำได้จริงๆนั่นแหละ กุเรียนอังกริด แค่รู้ศัพท์พื้นฐาน ไม่เคยมีเพื่อนเป็นฝรั่ง ไม่เคยใช้ภาษาอังกริดในการสื่อสารกับผู้อื่น แต่ไปถึงสถานที่แบบนั้น ถึงจังหวะนึงมันก็ได้เอง ที่เซ็งคือ ได้มาแค่ระดับหนึ่ง เป็นแค่เลเวลพื้นฐาน สำคัญพอที่จะมีชีวิตอยู่ เรื่องไร้สาระ จะมีศัพท์แปลกๆ กุก็ฟังไม่รู้เรื่อง เวลาพวกเด็กเสิร์ฟยืนเม้าแตกกัน กุก็อยู่ในกลุ่ม พยายามจะฟัง ไม่รู้เรื่องหรอก บางทีรู้เรื่องแต่ไม่รู้จะออกความเห็นอะไร กุก็คิดว่า ถ้าอยู่เมืองไทยกุคงออกความเห็นได้บ้าง แต่พอนึกย้อนมา ตอนอยู่เมืองไทย มากครั้งกุก็เป็นคนที่เงียบฟังอยู่ดี กุเลยไม่เกิดความรู้สึกที่ทนไม่ได้กับการพูดไม่ได้ จนวันหนึ่ง ฌอน เพื่อนรักกุ เป็นเทรนเนอร์กุ และดีต่อกุ จะลาออก จังหวะนั้น ใครว่า การสื่อสารด้วยคำพูดไม่มีความสำคัญ กุอยากคุยกับมันมากกกกกกกก คุยในเชิง ปรึกษา ถามถึงปัญหา หรือพูดให้มันสบายใจ วันนั้นกุอยากเก่งอังกริดขึ้นมาทันที และแน่นอน ว่าใครจะเก่งทันทีได้ กุได้แต่มองหน้ามัน กุรู้สึกว่า ถ้ากุคุยกับมันได้ คงทำให้มันสบายใจได้บ้าง แล้วกุก็เห็นความสำคัญของการพูดจาในวินาทีนั้น ถึงเมืองไทยแล้ว สบายใจที่ได้พูดภาษาที่ถนัดมาก ไม่ต้องพยายาม คราวนี้ถ้ามีเรื่องที่ควรพูด กุก็จะพูดแล้วล่ะ |
|
|
