| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 25 ภัทรภรเป็นเพราะ ภัทรภร แปลว่าผู้ค้ำจุน แน่ๆ
ภัทรภรอาจจะเกิดมาเพื่อ ปลอบประโลม เพื่อนมนุษย์ก็ได้นะ
เยียวยา รักษา
แม้กระทั่งกับคนที่ใจร้ายมา
ภัทรภรก็ยังใจดีกับเขาได้อีก
ทั้งๆที่ภัทรภรไม่อยาก แต่ภัทรภรก็ใจอ่อนอยู่ดี
เป็นเพราะชื่อ ภัทรภร แน่ๆ
ภัทรภรไม่สามารถเกลียดใครได้จริงๆเลย
มิน่าล่ะ
June 17 ไม่คืนนี้ ก็คงพรุ่งนี้พี่วินมอไซด์: ไม่คืนนี้ก็ พรุ่งนี้แน่เลย
พลอย: ...
พี่วินมอไซด์: ฝนคงตก
พลอย: (เงยหน้ามองตาม) ดูยังไงเหรอคะพี่
พี่วินมอไซด์: นู่นน่ะ เมฆมันแดง แล้วก็ลอยต่ำ
พลอย: ...
พี่วินมอไซด์: ถ้าลมไม่พัดไป ฝนคงตก
June 11 นานขอบคุณที่ทำให้มันมีคุณค่าขึ้นมา
ไม่รู้ว่าในอนาคตข้างหน้า
เราจะมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นอีกรึเปล่า
แต่เราคงไม่ลืมว่า ครั้งหนึ่ง
มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว
และมีอยู่จริงบนโลกใบนี้
เราที่ทำหนังรักไม่ได้แล้ว
เพราะในวันนี้ เราเชื่อในมันไม่มากพอ
อยากขอบคุณเธอจริงๆ
ที่ยังดึงเราให้เชื่อในสิ่งเหล่านั้นได้อยู่
ทั้งๆที่ ไม่น่าจะมีหัวใจเหลือพออีกแล้ว
ในอนาคตข้างหน้า
ไม่ว่าจะเป็นยังไง
อยากให้เธอมีความสุขจัง
มีชีวิตที่มีความสุข
และมีความรักที่จริง
และในอดีต
ทุกอย่างจะถูกเก็บไว้เสมอ
ไม่รู้จะเป็นยังไงเลยนะ
ดีใจ ที่พบ และผูกพัน
รัก
June 04 อยู่ไหน ศิลปะในเดอะมอล์บางกะปิความเป็นจริง
วันนี้กุเดินเดอะมอล์บางกะปิ
จากการโดนบรีฟเรื่อง บทหนังทีสิส ติดต่อกันมา3วันติด
แน่นอน
กุเริ่มมองโลกภายนอก หาสิ่งจรรโลงใจ
หาแรงบันดาลใจ
ความจริงคือ
เดอะมอล์บางกะปิ
ไม่มีความเป็น ศิลปะ อยู่เลย
แม้แต่น้อย
การจัดวางของห้าง
ร้านเฟรนไชน์
จนถึงการแต่งตัว แต่งหน้า ทรงผม ของผู้คน
ที่ไม่สร้างความจรรโลงแล้ว ยังชวนหดหู่
เหมือนกัน
ไม่มีความสวยงามเหมือนกัน
ร้านรวงแข็งเป็นกรอบเหล็กดัด
ต้นไม้
พลาสติก
ไม่สวย
แล้วยังไม่มีชีวิตอีก
กุไม่รู้จะกอบกู้ยังไงดี
ตอนนี้เรามีกันอยู่4คน
กุ โอ๊ต ฝ้าย เกล
กุไม่รู้จะพยายามยังไงดี
ร้านสิ่งของแบบแปลกๆอย่างไดโซะ โดนปิด
ที่ยืนนาน คือพวกตุ๊กตาขนปลอมเหล่านั้น
ที่ยืนนาน คือ รองเท้าลายสก๊อต ดำแดง แบบนั้น
กุสลดหดหู่ยิ่งนัก
กำลังหมดสิ้นความหวังอย่างรุนแรง
และอยากกลับบ้าน
และทันใดนั้น
กุก็เดินผ่าน คนๆหนึ่ง
ผู้ชายคนนึง ที่ทาตัวสีขาว กำลังเล่นperformanceละครใบ้
เป็นหุ่นยนต์อยู่
กลางห้าง เดอะมอล์ บางกะปิ
พี่ยืดหยัดอยู่ได้
พี่ช่างมั่นคง เด็ดเดี่ยว
และเข้มแข็ง
กุยืนดู
จดจำเขาไว้ในหัวใจ ไม่ใช่แค่การแสดงของพี่
แต่มันเป็นถึงความหวัง
เป็นถึงแรงบันดาลใจ
หนูคิดว่าอีกหลายๆคน
มาเห็นพี่ แล้วจะรู้สึกแบบหนู
เหมือนกับว่า พวกเราเล็กน้อยเหลือเกิน
แต่ก็อย่าเพิ่งยอมแพ้
เพราะศิลปะ
กินใจเรา และเราก็อยากให้คนอื่นเห็นคุณค่า
พอพี่โชว์เสร็จก็มียามมาไล่พี่
บ่งบอกให้เห็นว่า คนพวกนี้มองไม่เห็นศิลปะ แล้วยังเดินเหยียบมันอีก
เหมือนเริ่มไม่ใช่คน
คน ต้องจิตใจอ่อนโยนกว่านี้ อย่างน้อยต้องมีจิตใจ
แล้วสักพักก็มีคนมาคุยให้
หนูเลยรู้สึกได้ว่า คุณค่าในงานที่พี่ทำ มันมีอยู่จริง
มีคนรับรู้สิ่งเหล่านั้น
แม้จะส่วนน้อยมากๆ แต่ก็ก่อเกิด
ทีละจุด ทีละนิด
หนูได้แต่คิด
แต่พี่ทำเลย
ขอบคุณมากที่เราพบกัน
|
|
|
