| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
September 28 ความทรงจำแรกสุดในชีวิตเหตุการณ์ที่กุุนึกถึง เป็นเรื่องสมัยยังเด็ก สมัยที่ไม่น่าจะจำความได้ด้วยซ้ำ -หม่าม้า กับป่ะป๊า ออกไปกินข้าวกับเพื่อน กุอายุประมาณอนุบาล3 น้องกุก็ประมาณอนุบาล1ได้ กุไปหยิบเครื่องสำอางค์ของแม่ แล้วเรียกน้องชายให้มาเป็นหุ่นฝึกซ้อมการแต่งหน้า -พ่ออุ้มน้องชายออกมาจากร้านอาหารด้วยความเร่งรีบ มีคนหลายคนวิ่งตามลงมา กุมองน้องชายที่อยู่ในแขนของพ่อ ที่วิ่งผ่านกุไป น้องกุโดนอะไรสักอย่าง จำได้เลือนลาง กุอาจจะร้องไห้ด้วยความกลัว กุตกใจตื่น และพบว่าน้องชายนอนอยู่ข้างๆ กุนอนมองมันแบบพินิจพิจารณา -เป็นภาพฟุ้งๆ เหมือนภาพแฟชั่นญี่ปุ่นสมัยเก่าๆ บ้านหลังเล็กหลังนั้น ห้องน้ำแคบๆ อ่างอาบน้ำสีเหลือง น้องกุไม่ได้ตัวเล็กนัก เพราะกุเองก็ยังตัวเล็กเหมือนกัน กุเอื้อมมือ วักน้ำ แล้วลูบตามหัวตามตัว เป็นความรู้สึกประหลาด ภาพในห้องน้ำนั้น เป็นความทรงจำแรกสุดในชีวิตเท่าที่จะย้อนไปได้ กุกับน้องชาย ไม่ได้ปรึกษาเรื่องลึกๆกันสักเท่าไหร่ แต่กุพอจะรู้ว่ามันคิดยังไง และกุก็คิดว่า มันเองก็พอจะรู้จักกุอยู่ไม่น้อย เราช่วยกันเรื่องที่ปิดบังแม่ แน่นอน แม้บางทีจะขี้เกียจถามไถ่ แต่ ยังห่วงใย ในชีวิตนี้ กุหวังว่า ถ้ามีผู้หญิงที่จะเข้าใจมันได้ และอยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุข ก็คงจะดี กุไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ ถ้ามันอ่านเจอต้องซึ้งแน่เลย 555 ภูมิ แกเป็นความทรงจำแรกสุดในชีวิตฉัน และเป็นคนที่ฉันรัก มากที่สุดในชีวิต ฉันดีใจที่เกิดมาเจอแก September 25 ค่ำคืนของเจ๊ริมทะเลสาบค่ำคืนนั้น เจ๊ยิ้มให้หนู ตอนหนูุเผลอหันไปสบตา ไม่ใช่สบตาแล้วยิ้ม แต่เป็น การยิ้ม แบบที่รอการสบตา หนูรู้สึกได้ ว่าเจ๊ชื่นชมในความมีสีสันของวัยรุ่นอย่างเราๆ เจ๊มองพวกหนูแบบหวนถึงอดีต มองคร่าวๆ เจ๊เหมือนสาวทำงานอายุสัก25 แต่เจ๊บอกว่า เจ๊อายุ38 มีลูกๆรออยู่ที่บ้านอีก2คน หนูไม่เชื่อเจ๊ด้วยซ้ำ เจ๊บอกว่า เจ๊เป็นซิงเกิลมัม พอเจอคำนี้ หนูรู้ว่าเจ๊ คงเจอความเจ็บปวดมามาก เจ๊ดูพยายามจะพูดคำนั้นให้ปกติที่สุด แต่เพราะเจ๊เมารึปล่าว ดวงตามันฟ้อง ตาเจ๊ไม่ได้แสดงความเศร้าลึก เพียงบางๆ เหมือนเรื่องเหล่านั้น แค่ตกตะกอน แต่ทำยังไงก็ไม่จางหายไป แต่เจ๊ก็มีชีวิตที่สดใสได้แบบนี้ เทียบเท่ากับพวกหนูเลยด้วยซ้ำ เจ๊เหมือนพวกลูกกวาดที่หล่นกระจายจากท้องฟ้า การคุยกันของเรา เหมือนพี่สาวสอนน้องสาว ประมาณนั้นเลย ถ้าเขาให้มา50 เราก็ให้ไป50 เป็นรักแบบที่คนที่เจ็บมามากมักจะรัก มันไม่ใช่รักที่จริง หนูคิดว่าเจ๊เองก็รู้ และรักที่เจ๊จะคิดถึงตอนที่เมาระดับสาม ไม่ใช่รักแบบ50 -50 แต่เป็นรักแบบที่เจ๊เจ็บปวดกับมัน แบบที่ให้ไป 99.99 พรีมาโกล ใครๆเขาก็เป็นกัน กับการไม่เจ็บปวดในรัก บางทีไม่ใช่เพราะเราเข้มแข็งหรอก แต่เป็นเพราะเรากลัว ไม่กล้ารักใครมากๆแล้วต่างหากนะ ตอนเราแยกจากกัน ลูกชายเจ๊โท.ตามให้กลับบ้าน หนูว่าน่ารักดี ตอนเจ๊เดินออกไป ร้านโล่งที่ปิดแล้ว แสงไฟสลัว มองด้านหลัง เจ๊ดูเป็นผู้หญิงมาดมั่น ถ้าล้ม เจ๊ก็เป็นผู้หญิงแบบที่ลุกขึ้นมายืน ได้ด้วยท่าทางสวยงาม เจ๊มีสีสันมากมายกว่าหนูอีก ความเป็นวัยรุ่น ยังชัดเจน แบบที่หนูแพ้ได้ และความมั่นคง ก็มีแบบที่หนูแพ้จริงๆ เจ๊ทำให้หนูรู้สึกว่า หนูยังเด็กนัก และทำให้หนูรู้สึกว่า ความเป็นวัยรุ่น นั้นมีค่ามากมาย และความสุข ก็อยู่กับตัวเรา September 14 หญิงสาวผู้ไร้หัวใจนี่คือเรื่องราวของหญิงสาวคนหนึ่ง ใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอถูกแฟนบอกเลิก เธอร้องไห้ แสดงอารมณ์มากมาย พอหันหลังให้แฟน หน้าเธอกลับมาสู่สภาวะปกติ เธอถามเพื่อนของเธอว่า เสื้อลายทางตัวนั้นที่ซื้อมา ราคาแพงไปรึปล่าวนะ เธอตอบคำสงสัยของเพื่อน ว่าเธอร้องไห้เพียงเพื่อให้แฟนเธอรู้สึกดี หญิงสาว ผู้ซึ่ง เลิกรู้สึกเศร้าเสียใจมานานหลายปี เธอ ไม่อ่อนไหวให้กับสัมผัสไหน ใจ มีจังหวะการเต้นคงตัว มาเนิ่นนาน ท่ามกลางเพื่อนๆที่ร้องไห้ให้กับ หนังรักอย่าง the classic เธอกลับต้องทำเป็นน้ำตาซึมบ้าง เอามือปาดตา ซึ่งไร้น้ำตาใดๆ หรืออย่างบางครั้ง เช่นคราวนี้ เธอมีน้ำตา แต่นั่นเป็นเพียงน้ำที่ไหลออกมาจากตาเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวโยง กับหัวใจ บางครั้ง วันหนึ่งที่อากาศดี เธอนั่งนิ่งๆ นึกถึง คู่รัก ซึ่งยิ้มให้กัน ดวงตาเป็นประกาย แววตาของเขา ท่าทางขวยเขินของหญิงสาวเคียงข้าง บางครั้ง เธอนึกถึง แววตาเศร้า ของเพื่อนสาว ผู้ที่รักชายคนหนึ่ง หมดหัวใจ ครั้งหนึ่งเธอเคยเข้าใจ ความรู้สึกเหล่านี้ เธอเข้าใจดี ถึง ความเป็นมนุษย์ เธอได้แต่เพียง นึกถึง บางครั้ง ในวันที่อากาศดี เธอนึกขึ้นได้ว่า ครั้งหนึ่ง หัวใจเธอเคยเต้นแรง September 13 เด็กสาวโลกแห่งจมูกกุมองน้องปี1คนนั้นแบบแปลกๆมาตลอด เสริมจมูกมา แล้วทุกคนรู้ทั่วคณะแบบนี้ แปลว่า เจ้าตัวเปิดเผยเองแหงๆ เอาจริงๆ สวยก็จริง แต่เอาจริงๆ โทดทีนะ น้องดูแรดๆไปหน่อย น่าหมั่นไส้ แล้วก็กุก็ไปเสือกในโลกของเขาจนได้ กุนั่งดูhi5น้องเขา รูปตอนไม่มีดั้ง ก็น่ารักดี ดั้งเยอะกว่ากุอีก ทำทำไมวะ ในเจอนอล ยาวมาก เขาน้อยอกน้อยใจ กับการที่ ครอบครัวโกรธมาก ที่เขาไปทำดั้ง อารมณ์มากมาย ถูกเขียนลงไป การทำดั้งมันผิดมากเหรอ สาวน้อยตั้งทำถาม พร้อมกับตอบเอง ถามเอง ตอบเอง กุก็ทำบ่อยๆ อารมณ์ขึ้นๆแล้วเขียนระบาย พี่ก็ทำบ่อยๆน้อง ดูน้องเขาไม่สบอารมณ์กับความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวสักเท่าไหร่ แต่กุอ่านแล้วกุรู้สึกว่า สาวน้อยเสริมดั้ง ก็เป็นผู้ใหญ่พอตัว สาวน้อยดึง คำๆนึงขึ้นมาจากหนังสือสปช "ไม่ว่าเราทำอะไร ครอบครัวก็จะยอมรับเสมอ" และเธอโวยวายว่าเธอไม่เคยเชื่อในคำนั้น เธอรำพันถึงอาม่า ว่าถ้าอาม่ายังอยู่ จะโกรธเธอมั้ย กุว่า อาม่าคงเข้าใจ พี่ว่า อาจจะเป็นอาม่าสักคนหนึ่งที่เข้าใจหนู สาวน้อยเขียนไว้ประโยคหนึ่งว่า ขอให้ทุกคน เป็นที่สำหรับอีกคนได้เสมอ นั่นน่ารักมาก September 11 วันนี้ฉันลืมตา นอนอยู่บนเตียง หน้าต่างตรงปลายเท้า และเสียงฝนตก อยากไปเรียนครูแดง แต่ก็อยากนอนต่อ ภาพของมาร์ค ชากาล ฝีแปรงของแวนโก๊ะ ฝนตก ที่โรงอาหาร ลมพัด ฝนตก ชินาทิ September 04 เกลและพลอยเกล: ครูแดงพูดวันนี้  อย่า ยุ่งกะคนที่มีเจ้าของแล้ว มันจะทำให้เราบ้าเองเพราะสุดท้ายยังไงเค้าก็ไม่เลิกกัน กูก็เอามาคิด  ถ้าครูหน่อยมีแฟนแล้วก้จะไม่คิดอะไรมึงก็ควรจะทำอย่างนั้นแหมือนกัน ก็ต้องได้แค่เท่าที่ได้ ไม่หลุดกรอบอย่างที่พี่ฟ้าของมึง นั้นแหละมึงอ่ะ เวลาชอบใครไม่ยอมหัก  ไว้ครึ่งนึงอย่าเพิ่ง มากมายเพราะเค้าแค่อยุ่ไกล้กับมึงในช่วงเวลาที่มึงเหงาใช่ที่เราอาจจะคิด คนนี้ใช่ แต่ถ้ามันมีอุปสรรคที่คิดคงฝ่าไม่ได้แล้วไม่มีทางก็อย่าฝืนดีกมึงจะเจ็บเอง อดีตมีไว้เรียนรุ้ ไม่ใช่ ให้มึงทำ แบบนี้ทุกครั้งมึงพูดมาอย่างนี้ทำให้กุเริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้นิดนึงนะ พลอย: แล้วมึงทำไงถ้าเป็นกุ เกล: กูก้คงบอก ชอบเค้าแต่กูก็คงบอก ก็ทำได้แค่นี้เพราะเค้ามีแฟนแล้ว ก็คุยอะมึง ก็คิดแหละ แต่ก็พยายามคิดให้น้อยลงเรื่อยๆ ที่ละนิดๆอย่างมึงว่า หรือไม่ก็เลือกที่จะรอ (ถ้ามันมีหวัง)แต่ถ้าไม่มี ก็เลิกหวัง พอมึงเป็นกุ กุว่ามึงหนักกว่ากุอีกว่ะ แต่ก็ขอบใจมาก |
|
|
