| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 04 อยู่ไหน ศิลปะในเดอะมอล์บางกะปิความเป็นจริง
วันนี้กุเดินเดอะมอล์บางกะปิ
จากการโดนบรีฟเรื่อง บทหนังทีสิส ติดต่อกันมา3วันติด
แน่นอน
กุเริ่มมองโลกภายนอก หาสิ่งจรรโลงใจ
หาแรงบันดาลใจ
ความจริงคือ
เดอะมอล์บางกะปิ
ไม่มีความเป็น ศิลปะ อยู่เลย
แม้แต่น้อย
การจัดวางของห้าง
ร้านเฟรนไชน์
จนถึงการแต่งตัว แต่งหน้า ทรงผม ของผู้คน
ที่ไม่สร้างความจรรโลงแล้ว ยังชวนหดหู่
เหมือนกัน
ไม่มีความสวยงามเหมือนกัน
ร้านรวงแข็งเป็นกรอบเหล็กดัด
ต้นไม้
พลาสติก
ไม่สวย
แล้วยังไม่มีชีวิตอีก
กุไม่รู้จะกอบกู้ยังไงดี
ตอนนี้เรามีกันอยู่4คน
กุ โอ๊ต ฝ้าย เกล
กุไม่รู้จะพยายามยังไงดี
ร้านสิ่งของแบบแปลกๆอย่างไดโซะ โดนปิด
ที่ยืนนาน คือพวกตุ๊กตาขนปลอมเหล่านั้น
ที่ยืนนาน คือ รองเท้าลายสก๊อต ดำแดง แบบนั้น
กุสลดหดหู่ยิ่งนัก
กำลังหมดสิ้นความหวังอย่างรุนแรง
และอยากกลับบ้าน
และทันใดนั้น
กุก็เดินผ่าน คนๆหนึ่ง
ผู้ชายคนนึง ที่ทาตัวสีขาว กำลังเล่นperformanceละครใบ้
เป็นหุ่นยนต์อยู่
กลางห้าง เดอะมอล์ บางกะปิ
พี่ยืดหยัดอยู่ได้
พี่ช่างมั่นคง เด็ดเดี่ยว
และเข้มแข็ง
กุยืนดู
จดจำเขาไว้ในหัวใจ ไม่ใช่แค่การแสดงของพี่
แต่มันเป็นถึงความหวัง
เป็นถึงแรงบันดาลใจ
หนูคิดว่าอีกหลายๆคน
มาเห็นพี่ แล้วจะรู้สึกแบบหนู
เหมือนกับว่า พวกเราเล็กน้อยเหลือเกิน
แต่ก็อย่าเพิ่งยอมแพ้
เพราะศิลปะ
กินใจเรา และเราก็อยากให้คนอื่นเห็นคุณค่า
พอพี่โชว์เสร็จก็มียามมาไล่พี่
บ่งบอกให้เห็นว่า คนพวกนี้มองไม่เห็นศิลปะ แล้วยังเดินเหยียบมันอีก
เหมือนเริ่มไม่ใช่คน
คน ต้องจิตใจอ่อนโยนกว่านี้ อย่างน้อยต้องมีจิตใจ
แล้วสักพักก็มีคนมาคุยให้
หนูเลยรู้สึกได้ว่า คุณค่าในงานที่พี่ทำ มันมีอยู่จริง
มีคนรับรู้สิ่งเหล่านั้น
แม้จะส่วนน้อยมากๆ แต่ก็ก่อเกิด
ทีละจุด ทีละนิด
หนูได้แต่คิด
แต่พี่ทำเลย
ขอบคุณมากที่เราพบกัน
Comments (3)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://bloodzrose.spaces.live.com/blog/cns!C5E9A437730E7396!3740.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
