| ploy's profile*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
*November 07 ผูกพันน้องชายเจอไดอารี่ที่เขียนไว้ตอนอยู่ที่น้อท เกือบ2ปีแล้ว ลืมไปหมดแล้ว แต่พออ่านอีกที ก็รู้สึกว่า ดีจัง ที่เขียนเอาไว้ เราลืมพวกเขาบางคนไปแล้ว บางประโยคบางคำพูด เราก็ลืมไปแล้ว เคยมีคนบอกเราว่า เรา so strong so little นะ เคยมีคนพูดกับเราว่า We gonna miss you ploy. เคยมีวันที่เราร้องไห้ที่นั่น เรามีเพื่อนที่เรากอดคอกันเดินข้ามสะพานแม่น้ำในคืนอากาศหนาว เคยมีกอดแน่นๆ กับความรู้สึกแบบ คุณจริงใจจังเลย เรารู้สึกได้ หน้านึงของไดอารี่ เราเขียนไว้ว่า วันนึงเราก็จะไปจากที่นี่ อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เหมือนเป็นความฝัน พวกคุณเหมือนความฝันจริงๆ แล้วเราก็ดีใจที่เคยมีพวกคุณอยู่ในชีวิต ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะบอกพวกคุณยังไง แต่ก็อยากให้คิดถึงกัน ไอรีนบอกว่า you will grow up. โจบอกว่า Remember us. ส่วนใครสักคนนึงบอกกับเราว่า I hope you have a good memory from here. ตอนนั้นเราตอบว่า I have. .. miss you Selu garden October 09 -เราผูกพันง่าย เพราะเราไว้ใจ แล้วก็เชื่อใจคน ถ้าเราคิดว่าคุณเป็นเพื่อนที่สนิทกับเรา ก็เป็นเพราะเรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ซึ่งบางที เราก็ลืมคิดไปว่า คุณคิดยังไง เรามองแค่ สิ่งที่เราเห็น เรามองแค่แบนๆ แต่จริงๆแล้ว คนน่ะ กลม รอบด้าน วิชาภาพยนตร์ก็สอนมา แต่เราลืมไปเลย เราเชื่อมาตลอดว่า ความสัมพันธ์แบบเพื่อน ไม่ได้ขาดกันไปได้ง่ายๆ เราเชื่อว่ามันหนักแน่น และมั่นคงมากพอ แล้วเราก็เชื่อมั่นในมัน แต่ก็ลืมไปว่า คนอื่นไม่ได้คิดแบบเรา ถ้าเป็นเรื่องที่คิดว่าเราชอบคุณ ก็ตัดไปเลย เพราะมันเล็ก แล้วก็ไร้สาระ แล้วก็อาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้น ช่วยอย่า เพิ่งคิดไปเอง เพราะคุณกำลังทำลาย สิ่งที่เราเชื่อมาโดยตลอด แล้วมันก็ไม่คุ้มกันเลย กลายเป็นว่าคุณทำให้เราไม่ชอบ ที่เราเป็นแบบนี้ ที่จริงใจกับผู้คน ที่ผูกพันกับคนง่ายเกินไป ที่อ่อนไหวเกินไป ถ้าคุณซับซ้อนเกินไป เราก็จะกลัว แล้วก็ไม่กล้าไว้ใจที่จะให้คุณทั้งใจ แล้วอีก10 20ปี ที่คุณเคยว่า ก็ไม่รู้อยู่ตรงไหน ไม่รู้ว่าจริงรึป่าว เพราะขนาดความสัมพันธ์ที่ว่าชัดเจน ยังได้หายไปได้ง่ายๆ แล้วเรื่องแบบนี้ มันก็กู้คืนกันยาก ไม่รู้ว่าคุณรู้รึป่าว October 01 นกบนสายไฟเปียกๆวันนั้นฝนเพิ่งหยุดตก เรานอนอยู่ตรงโซฟา มองเพลินๆออกไปทางหน้าต่าง นก2ตัวบินหยอกกันบนสายไฟฟ้า แกล้งกันไปแกล้งกันมา มันเป็นเพื่อนกันสินะ 1ใน2ตัวนั้น อาจจะแอบชอบเพื่อนมันอยู่ป่าววะ นกร้อง จิ๊บๆ จริงด้วย ฝนหยุดแล้ว ฟ้าจะใสแล้ว September 20 วันดีวันนี้แบบว่า รู้สึกได้ตั้งแต่เช้า ว่าเป็นวันซวย วันฟาดเคราะห์ชัดๆ ตั้งแต่โดนศอกคุณพี่ผู้ชายเต็มๆหัวตอนเช้า เจอป้ากวนส้นเท้าที่เซ็นทรัล(คันเท้ามากจ้ะป้าาา) ฝนเทกระหน่ำแบบเปียกสุดๆ โดนชนท่ามกลางฝน(เจ็บ) ไม่ทันรถเมล์ และอื่นๆอีกมาก แต่บนรถเมล์สายสุดท้าย ตอนกลับบ้าน เราที่เพิ่งได้นั่ง และเหนื่อยมาก คือมันเพิ่งมีรถคันนึงปาดหน้ารถเมล์ไป คนขับรถเมล์ก็น่ารัก ไม่บีบแตรไม่โวยวาย แค่บ่นๆกับผู้โดยสารข้างๆ เราเหลือบไปเห็นว่า พี่ผู้ชายผู้โดยสารคนนั้น หัวเราะใหญ่เลย ฟังๆคุณลุงคนขับ แล้วก็หัวเราะๆ เนี่ย รู้มั้ย หนูเพิ่งเฟลกับคนที่นี่ไป คิดว่าคนเมืองก็เริ่มเป็นแบบนี้กันหมดใช่มั้ย แบบ ไม่คุยกันแล้ว ถามทางก็ไม่ตอบ ชวนคุยก็หาว่าบ้า แต่คุณพี่กับคุณลุง คุยกันใหญ่เลย ดูไม่มีอะไรมากั้นเลยนะ ดีจัง โมเม้นนั้น ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้นมากับวันนี้เลยนะ และทำให้หนูรู้สึกว่า วันดีๆกำลังจะมา September 04 แก้ไขปกติเวลาสับสน
พวกเราทำยังไงกันนะ
ถ้าเป็นสิ่งที่ซับซ้อนวกวน
วันนึงเราจะมองเห็นทางแก้ไขมั้ย
หรือมันจะคลี่คลายเอง
คือ
เราต้องรอเหรอ
กระบวนการนี้ถูกสร้างมายังไง
เพราะสาเหตุเกิดมาจากตัวเรา แล้วก็สิ่งภายนอกด้วย
ต้องแก้ทั้ง2อย่าง
ถ้าแก้ได้อย่างเดียว
เราต้องรอให้ทั้ง2อย่าง มาบรรจบกัน
แบบนั้นรึปล่าว
เราไม่อยากหนีเลย
August 23 ใต้ต้นลำพูหิ่งห้อยที่ระยับอยู่ตามต้นลำพู
น้ำในคลองที่พัดไปตามลม
หิ่งห้อย ค่อยๆลอย
ไม่รู้ว่ามันจะหยุดตรงนี้
หรือเดินทางต่อไป
ไม่รู้เลย
มันไม่ต้องรู้ก็ได้
มันไม่ต้องรีบก็ได้
August 19 เปลี่ยนไปผู้ชายคนนั้นอายุพอๆกันกับเราเลย
เขาพูดเกี่ยวกับตัวเขา
ว่าเขาเปลี่ยนไป
ไม่ได้เปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดี แต่จริงๆ
มันก็ไม่ได้ถือว่าดี
เขาไม่ได้โหยหาความรักแบบเดิมๆ
ไม่ได้อยากคุยโทรศัพท์กับใครนานๆ
เขาไม่ได้อยากปาตี้ทุกคืนแบบก่อน
เขานั่งดื่มเบียร์คนเดียวเงียบๆได้
ไม่รู้ว่ารู้สึกดีรึป่าว แต่เขาก็ทำได้
เขาตื่นเช้า
แล้วก็ไม่ได้บ้าร็อคแอนด์โรว์อย่างเก่า
เมื่อเพื่อนของเขาเสียใจ ร้องไห้ขอคำปรึกษา
และถามเขาว่าเขาเป็นยังไง
เขาตอบว่า เขาสบายดี
สบายมาก เขาไม่มีเรื่องให้คิดปวดหัว และนอนหลับทุกคืน
เพื่อนสาวบ่นอิจฉาเขา
แต่เขากลับรู้สึกแปลกกับตัวเอง
อาจจะเป็นตัวเองในอดีตมากกว่า ที่มองเขาในวันนี้ว่าแปลก
ครั้งนึง เราเองก็เคยรู้สึก
เราก็เคย สบายใจมากในใจ ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน
ไม่มีรัก
แล้ววันนึงก็มารู้สึกว่า
มันว่างเปล่า ข้างในน่ะ
เราไม่รู้สึกถึงความเศร้า
เราไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
บางครั้ง
เราคิดว่าไม่มีตัวตนของเรา
อยู่ด้วยซ้ำ
เราก็รู้สึกแปลก
เราอ่านเรื่องคุณ
ก็เลยคิดถึงตัวเองช่วงนั้นน่ะ
เราคิดถึงหนังของวิม เวนเดอร์
ที่เทวดา อิจฉาความรัก ความเศร้า การสัมผัส ของมนุษย์
เราเศร้ามากก็จริง
แต่นั่นแสดงถึงความเป็นมนุษย์รึปล่าว
อย่างน้อยเราก็ยังรู้สึกว่ามีหัวใจ
นั่นน่าอิจฉากว่ารึปล่าว
August 16 ทะเลไม่เคยเปลี่ยนบนเกาะลิบง
ริมทะเลตอนกลางคืน
ทะเลกว้างมากๆ
แล้วพระจันทร์ก็เต็มดวง
คลื่นซัดมาตลอดเลย
เหมือนเดิมๆ
ซ้ำๆ
แต่ให้นั่งมองทั้งวันก็ไม่เบื่อ
เราคิดถึงตอนเด็กๆ
ทะเลตอนที่ยืนมองตอนเด็กๆ
ก็เป็นแบบนี้
คลื่นซัดซ้ำๆเดิมๆแบบนี้แหละ
ถึงจะ10 หรือ20ปี
ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
เราเติบโตกลายเป็นผู้หญิง
ไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆแล้ว
เราเปลี่ยนไป บ้าง
แต่คุณไม่เคยเปลี่ยนเลย
นั่นดีจัง
เรานึกอิจฉาคุณขึ้นมานิดๆ
เพราะมนุษย์เรา
เปลี่ยนแปลงกันง่ายเหลือเกิน
คุณไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ
: ) |
||||
|
|
